Հայ լիբերալը ազերիի նավթը բրդում է Եվրոպա
ԷՍՍԵ | Վիոլետ Գրիգորյան | Օգոստոսի 5, 2009 19:36Արևմտյան ազատ ու անկախ ԶԼՄ ասածը շատերին է հմայում, լիբերալ տենդենցներն, ասես, սովետական դիսիդենտական մտայնությունների արտացոլքն են, որ Սովետից զզված` իներցիայով շարունակում են արևմտյան ազատությունների միֆականացումը`առանց քննադատական հայացքի: Ամերիկացի ինտելեկտուալ Խոմսկին ամերիկյան ԶԼՄ-ն համարում է հզոր պրոպագանդիստական գործիք` «ծախու քարոզչականություն», որի վրա դրված գլխավոր ֆիլտրը սեփականատերերն են` հսկա կորպորացիաները, որոնց մեջ, ինչպես գիտենք, նավթայինները մեծ տեղ են գրավում:
Այդ ազատ ու անկախ արևմտյան ԶԼՄ-ի մի արտադրանք հուլիսի 30-ին ցուցադրվեց «Եվրոնյուզով» ղարաբաղյան թեմայով:
Լրագրողուհին ասում է, որ Ղարաբաղի պատերազմի պատճառով երկու երկրներից մոտ միլիոն մարդ փախստական է դարձել, ու ներկայացվում են միայն ադրբեջանցիները, որոնք ապրում են վրաններում, ծանր պայմաններում: Լրագրողուհին խոսեցնում է էդ վրաններից մեկի բնակչին, որը պատմում է, թե ինչ տառապանքներ են քաշում արդեն 15 տարի` տնից-տեղից զրկված, կենցաղային ահավոր պայմաններում և այլն, ու որ մի 15 տարի էլ չի կարող սպասել, որ տուն վերադառնան:
Հետո խոսում է Ադրբեջանի արտգործնախարար Մամեդյարովը, թե ինչպես է Ղարաբաղն օկուպացվել ու ենթարկվել էթնիկական զտումների, ու ինչպես կարող է միջազգային հանրությունն անտարբեր մնալ այդ ողբերգության նկատմամբ, երբ այդքան կոպիտ ոտնահարվում են մարդու իրավունքները:
Հետո լրագրողը, նավթարդյունաբերության տեսապատկերի ֆոնին, ներկայացնում է Ադրբեջանի նավթային ռեսուրսները, քարտեզով-բանով ցուցադրում Ադրբեջանի` Թուրքմենստանից ու Իրանից էներգակիրների արտահանման տրանզիտ հնարավորությունները, ձևակերպում Ադրբեջանն իբրև Եվրոպայի համար ելք դեպի այդ արժեքավոր գանձերը:
Հետո խոսեցնում է Եվրախորհրդի տարբեր պատգամավորների ու չինովնիկների, ովքեր հերթով ասում են, թե ինչքան կարևոր է տարածաշրջանի կայունությունը, թե Ադրբեջանը Եվրոպայի` արևելյան գործընկերության թերևս ամենակարևոր պարտնյորն է` ամենակարևոր ստրատեգիական նշանակությամբ, որը գազի պատճառով Ռուսաստանին պատանդ դարձող Եվրոպային կազատի էդ գերությունից, և թե Վրաստանի վրա Ռուսաստանի հարձակումից հետո չի կարելի բացառել նույնպիսի ագրեսիան Ադրբեջանի հանդեպ:
Ռեպորտաժի վերջում Մամեդյարովն ասում է, թե ինչի՞ պիտի Ադրբեջանն ուզի մտնել Եվրամիություն. նավթի օժիտով աղջիկը նազուտուզ է անում, որ փեսան` Եվրոպան, իր ոտքերն ընկնի, ու լրագրողն ամփոփում է. «Եվրոպա՞ն է պետք Ադրբեջանին, թե՞ հակառակը` Ադրբեջանը Եվրոպային հարցը միանշանակ պատասխան չունի»` թողնելով, որ եվրոպացին պատասխանի` «Ադրբեջան հարսիկը»:
Այս ռեպորտաժը կառուցվել է այնպես, որ սկզբում արթնացնում է եվրոպացիների հումանիզմն ու հիշեցնում արևմտյան արժեքները, ապա արևմտյան արժեքները լռվում են էթնիկ զտումների զոհերի մոտ ու «արևելյան արժեք» նավթով եվրոպացիների ախորժակն է գրգռում: Հետո քաղաքական արժեքն է բացահայտում, թե արևմտյան դեմոկրատական առաքելությունը «հարավկովկասյան» երկրներից ամենակարևորը Ադրբեջանը Ռուսաստանի ագրեսիայից պաշտպանելն է: Հետո էլ տնտեսական շահն է հանդես գալիս, որ «իրենց» նավթի վրա կախված է ռուսական սպառնալիքը, որն անցած ձմեռ եվրոպական սառած տուտուզների թարմ վերքի վրա է աղ ցանում:
Եվ հումանիզմը, դեմոկրատիան ու նավթը նույն փաթեթի մեջ բիրիկով առնել ցանկացողների մեջ հրահրվում են «աճուրդային» կրքերն ու ազարտը:
Ռեպորտաժի մեսիջն այս է` որպեսզի եվրոպացիներն ստանան այդ բաղձալի էներգակիրները, պետք է Ադրբեջանի շահերը պաշտպանեն Ղարաբաղի հարցում: Սա ազատ ու անկախ արեւմտյան ԶԼՄ-ի մի արտադրանք է, որ ստեղծվել է լրագրողական պրոֆեսիոնալ նորմերը պահպանելով: Լրագրողը չի ստում, փաստերը չի կեղծում, իր տեսակետը չի պարտադրում, տարբեր մարդկանց կարծիքներն է ներկայացնում, նույնիսկ Ղարաբաղի կարգավիճակի մասին միակ նախադասությունը դրվում է Ադրբեջանի բերանը` «Ադրբեջանը համարում է, որ Ղարաբաղն իր տարածքն է»: Սակայն ողջ ռեպորտաժը շերտ առ շերտ կառուցված է այնպես, որ եվրոպացի դիտողները հնարավորություն ունենան սեփական շահերն ու տուժած ադրբեջանցիներին պաշտպանելու երկու էրնեկը մի տեղ անել: Տառապյալ փախստականի թշվառ վիճակի ներկայացումը հրաշալի ալիբի է` քաղաքական ու տնտեսական շահերը հումանիզմի ու դեմոկրատիայի կոնտեքստում տեղավորելու համար:
Ողջ ռեպորտաժում «արևմտյան արժեքները» է՜ն սկզբի փախստականների մոտ լռվում-մնում են` երևի մոլորվելով լոբու ու ադյալների հաշվարկի մեջ: Եվ նավթի մի կաթիլով ջրվում է դեմոկրատիայի հարցը. ռեպորտաժում ակնարկ իսկ չկա Ադրբեջանի ընտրությունների, փոխած Սահմանադրությամբ նախագահի իշխանությունը հավերժացնելու, քաղբանտարկյալների, ազատ մամուլի, մի խոսքով` լոբուց բացի արևմտյան այլ արժեքների մասին: Բայց ամենակարևորը` նավթը, «լվանում է հետքերը» բուն կոնֆլիկտի, որ ինքնորոշման իրավունքի հարցն է: Փոխարենը` Ղարաբաղը ներկայացվում է որպես վիշապ, որ նստել ու փակել է նավթի աղբյուրը:
Եվ այսպես դեմոկրատական գաղափարներն օգտագործվում են քաղաքական ու տնտեսական շահերի համար` բացահայտելով, որ արևմուտքի համար «մարդու իրավունքն» ընդամենը նավթի խողովակ կառուցելու գործիքներից մեկն է, ինչպես զոդող ապարատը: Իսկ արևմուտքով հմայված հայ լիբերալներ ու պացիֆիստները, նայում են, թե Արևմուտք աստվածն ինչ կասի, որ կրկնեն ու իրենց արևմուտքցի զգան. խոսում են հաշտությունից, մեղադրում իշխանությանը, որ ղարաբաղյան հարցն արագ չի լուծում (արագ լուծումը Ադրբեջանի պայմաններին ենթարկվելն է, ու նրանք էլ մտքում, «Եվրոնյուզի» պես, Ղարաբաղն Ադրբեջանի մեջ են տեսնում): Ու հրճվում են, թե պայքարում են նեղմիտ ազգայնականության դեմ, բայց իրականում պայքարում են նավթի շլանգներին խանգարող Ղարաբաղի դեմ, որ եվրոպացիների մեքենաների բաքերից բենզինը չպակասի:
Facebook
Tweet This
Loading ...
Դիպուկ դիտարկում է։ Լեզվի հարստությամբ՝ անկրկնելի։ Գրողի մատը իր գործն արել է։ Այո, ամեն ինչ խիստ հարաբերական է դարձել ժամանակակից աշխարհում։ Արդեն “գաղափարներն” են կորցնում իրենց իմաստը։ Մի ժամանակ ասում էինք բառերը կորցրել են իրենց իմաստը։ Որովհետև եթե այս մեր ասած դեմոկրատիայի գաղափարը ծառայում է կոնկրետ շահերի, արդեն դառնում է ուրիշ գաղափար։ Իսկապես հաճույք ստացա ընթերցելուց։
Ի դեպ, վերնագիրն էլ կարծես թե դիպուկ չէր….
միշտ խնդիրներ եմ ունեցել հասկանալու համար, ինչ է նշանակում «էսպերտ». արդյոք դա այն մարդն է, որ խոսում ու գրում է ամեն ինճի մասին? Վստահ չեմ կարող պատասխանել: Բայց կարծում եմ, որ հեղինակը լավ կլիներ մի քիչ ավելի շատ կարդար այս թեմայի մասին, գրելուց առաջ. իրականում, այո, ճիշտ եք, ազգային շահ եւ նման այլ հասկացությունները միշտ 100 անգամ ավելի կարեւոր են, քան “մարդու իրավունքը” եւ այդ շարքի այլ հեքիաթները: Բայց արժի դրա մասին գրել երկար-բարակ?
Օրինակ, գիտեք, որ արաբական աշխարհում նավթը անվանում են “սատանայի արցունքներ” /եթե չեմ սխալվում/, այսինքն նավթ ունեցող երկրները ստաբիլ խնդիրներ ունեն` պետության եւ տնտեսության անհամաչափ զարգացում, հոլանդական հիվանդություն ասածը եւ այլն… Ասածս ինչ է` օրինակ, ես շատ ուրախ եմ, որ Բաքվում նավթ կա. երեւի դա է այն պատճառներից մեկը, որ ազերիները մոտակա տարիներին, քանի դեռ նավթը ձեր ասած շլանգներով կհասնի Եվրոպա ձյաձյաին, պատերազմ չի սկսի: Իսկ եթե սկսի էլ, ավելի լավ – անցած պատերազմի սխալը չենք անի` միանգամից Բաքուն էլ կգրավենք. /ժպիտ/
Եւ վերջում, Եվրոնյուզ քննադատելուց առաջ ավելի լավ է նորմալ ԱԳ նախարար ունենանք, նորմալ Հայլուր ունենանք գոնե լավ….
Շատ լավ է գրած։
Լիբերալիզմը դա մտավոր խանգարում է։
Հա, երևի դեմոկրատիան էլ հոգեկան շեղում է։ Կարծում եմ որ քննադատությունը ուղղված է ոչ թե “լիբերալիզմ” կամ “դեմոկրատիա” գաղափարներին այլ էդ գաղափարները կոնկրետ կրողների կոնկրետ գործողություններին։
Ինչպես Եվրոնյուզն է լվանում եվրոպացիների ուղեղները, այնպես էլ իրեն գրող համարող հոդվածագիրը հաջողությամբ, նույն եվրոնյուզի մեթոդները օգտագործելով, լվանում է իր ընթերցողների ուղեղները:
Թեման սկսվում է ադրբեջանական փախստականներով ու հիվանդագին տրամաբանությամբ, իսկ ավելի կոռեկտ տրամաբանության բացակայությամբ գնում հասնում է լիբերալ-պացիֆիստներին: Մեկը լինի հարցնի, էդ լիբերալներն են շրջանակային համաձայնագիր ստորագրել Մոսկվայում, թե պացիֆիստները?
Թե իր նման տաղանդի, ՀՀ իշխանությունների ու ազգիս անվտանգության համար գիշեր-ցերեկ չքնողների համար նորություն է, որ քաղական ու տնտեսական շահերը` մանավանդ եթե դրանք վերաբերում են Հայաստանի ու Ադրբեջանի նման անկապ երկրներին միշտ էլ գերակշռել են ու գերկշռելու են հումանիտարիզմին և ժողովրդավարությանը: Նույնիսկ 1918-20-ականների արևմտյան մամուլը թերթելիս կարելի է հասկանալ, որ Եվրոպայի համար վերջին 100-տարիների ընթացքում էս տարածաշրջանում աշխարհաքաղաքականություն որոշող միակ գործոնը Կասպից Ծովի ավազանի նավթն է եղել:
Իսկ էդ գործոնը չեզոքացնելու համար սրա նման “լվացքները” չեն օգնում: Ժամանակին էր պետք մտածել, երբ որոշները Հայաստանը խաղացողից վերածում էին խաղալիքի:
Հարգելի Թաթուլ,
Հետաքրքիր հարց եք բարձրացնում փորձագետի մասին, բայց դա երեւի պետք է ուղղեիք այն բանասերներին, որ այսօր ներկայանում են իբրեւ քաղաքական վերլուծաբան: Անձամբ ես միշտ եւ ամենուրեք ներկայանում եմ իբրեւ բանաստեղծ, եւ իմ խոսքը միշտ իմ անունից է, ոչ թե որեւէ դիսցիպլինի, ժողովրդի, հասարակության, փորձագետի… Այդ պատճառով էլ ինքս եմ որոշում՝ առաջ «Եվրոնյո՞ւզը» քննադատեմ, թե՞ ԱԳ նախարարին ու «Հայլուրը», քննադատելու ցուցակի պատվեր չեմ ընդունում: Իսկ դուք ձեր այդ ակնկալիքը կարող եք բավարարել այդ քննադատությամբ զբաղվող այն նյութերով, որոնք այսօր լիուլի կան հրապարակում:
Իսկ փորձագետի հարցը իսկապես բարդ խնդրի է վերածվել այսօրվա աշխարհում: Մի կողմից՝ դեմոկրատիան խոսքի իրավունք է տալիս բոլորին, կարծիք հայտնելու ազատություն, ու հարց է առաջանում՝ ինչպես վարվել այն դեպքում, երբ դեմոկրատական այդ արժեքն օգտագործվում է հակադեմոկրատական գաղափարներ ու շարժումներ տարածելու համար, օրինակ, Եվրոպայում հայտնվում են նեոֆաշիստներ, Ահամդինեժադն ասում է, որ հոլոքոստը հերքողներին օրենքով պատժելը խոսքի իրավունքի դեմ բռնություն է, Ռուսաստանում ամեն տնային տնտեսուհի կարող է իր կարծիքն ասել, թե Ստալինը բռնակալ չէր, ինչպես բողոքում էր մի ռուս պատմաբան եւ այլն:
Մյուս կողմից՝ առաջանում է փորձագետների իշխանություն, որը հաստատվում է նեղ մասնագիտական գիտելիքների հեղինակությամբ, ինչի մասին հասարակության մեծ մասը չի կարող տեսակետ հայտնել կամ նույնիսկ իր շահերը պաշտպանել, օրինակ, բժշկի պատճառով տուժած հիվանդը հաճախ չի կարող դատի տալ հանցագործ բժշկին, դրա համար պետք է լավ մասնագիտացված փաստաբան վարձելու մեծ փողեր ունենա, ու նույնիսկ էդ դեպքում էլ իր փորձագետը կարող է պարտվել բժշկի պաշտպան փորձագետին: Մի խոսքով՝ բարդ հարցեր են:
Բոլոր դեպքերում ես բոլորովին համաձայն չեմ այն եզրակացության հետ, որ դուք եք արել. «ազգային շահ եւ նման այլ հասկացությունները միշտ 100 անգամ ավելի կարեւոր են, քան “մարդու իրավունքը” եւ այդ շարքի այլ հեքիաթները»: Ուղղակի եթե քննադատում ենք ազգային շահ ասածը սեփական շահերի համար օգտագործող որեւէ իշխանության, նույն կերպ էլ կարող ենք մարդու իրավունք ասածի տակ բացահայտել նման շահագործում: Բայց ես մարդու իրավունքները հեքիաթ չեմ համարում ու Ղարաբաղի ինքնորոշման իրավունքն էլ հենց այդ կոնտեքստում եմ տեսնում: Ոչ թե ազգային շահի, այլ Հայաստանում ու Ղարաբաղում ապրող մարդկանց շահի տեսանկյունից եմ նայում, անկախ նրանից՝ հա՞յ են, քո՞ւրդ, հո՞ւյն, թե՞ եզդի:
Հարգելի Քաղաքացի,
շատ ուրախ եմ, որ ձեր ուղեղը հեշտ լվացվողներից չէ, եւ դուք քննադատական հայացքով եք նայում, հուսով եմ, ոչ միայն այս տեքստին, այլ միշտ եւ ամենուրեք, եթե անգամ դրանք վերաբերում են կուսակցական թիմակիցներին: Դրանից կշահեք ոչ միայն դուք, այլ բոլորս, որ կտեսնենք, թե ինչպես կարող է մեկը կոմպրոմիսների չգնալ ու անկախ մտածելու տարածք ստեղծել: Ցավոք, այսօր Հայաստանում քաղաքական «հայացքների» այնպիսի հիբրիդներ են առաջացել, որ նմանվում են բադակտուցի՝ մի մարմնի վրա կրելով տարբեր կենդանիների մարմնամասեր: Կամ էլ գուցե Ավետարանն է ազդում, որ աջ ձեռքով Ղարաբաղը պահանջողը խաբար չէ, որ ձախ ձեռքով Ադրբեջանին է նվիրում:
«Ադրբեջանական փախստականներով ու հիվանդագին տրամաբանությանբ» սկսած թեմայի հարցը պետք է ուղղեիք «Եվրոնյուզին», քանի որ նրա լրագրողուհին է իր նյութն այդպես սկսել, ինչպես գրել եմ:
Ցավում եմ, որ «իմ նման տաղանդի», ՀՀ իշխանությունների եւ ազգի անվտանգությամբ մտահոգվողների «անքուն գիշերները» իզուր են անցել, քանի որ ուշ ենք հասկանում այն, ինչ «ժամանակին» էր պետք հասկանալ, եւ, ուրախ եմ, որ դուք դա վաղուց ու ճիշտ ժամանակին եք հասկացել:
Ես իմ գրածը կարեւոր եմ համարում, բայց, Ճիշտն ասած, մտքովս էլ չէր անցնում, որ դրանով փորձեմ չեզոքացնել Կասպից ծովի նավթի գործոնը, ինչպես, հավանաբար, դուք ակնկալում էիք: Կարո՞ղ է դուք նման հրաշալի ֆոկուսնիկի տեղ գիտեք, որ գրելով կարենա նավթը գոլորշիացնել, ասեք՝ իմանանք…
Երբ աթեիստներն ասում են՝ աստված չկա, ոչ թե աստծուն են փորձում չեզոքացնել, այլ այն կրոնական իշխանությունը, որ աստծու անունով ստրկացնում է մարդկանց: Եվ պատկերացրեք, նավթի գործոնը ավելի շուտ կարող է «չեզոքացվել», քան կրոնի, քանի որ վաղ թե ուշ նավթը կսպառվի, մինչդեռ կրոնականությունը շարունակ վերարտադրվում է նորանոր ձեւերով, անգամ ոչ-կրոնական որեւէ գաղափարախոսության կամ անձի հանդեպ կույր հավատով:
Այնպես որ, ես իմ գրածով ոչ նավթն եմ ուզում գոլորշիացնել, ոչ էլ՝ որեւէ ստորագրված կամ անստորագիր համաձայնագիր, ես պարզապես իմ տեսակետներն եմ հայտնում, որոնք եթե անգամ «ուղեղ լվանալու» ազդեցություն ունենան, ուրեմն՝ ի՛մ շուրջ համախմբելով, եւ ոչ թե որեւէ կուսակցության:
Սիրելի Վիոլետ
կարծում եմ Հայաստանում, մարդիկ սովոր չեն լսելու մտավորականի խոսքը, վերջին հաշվով. ՈՒ չեն էլ հարցադրում, ախր ես երկրում մտավորականներ կան, կա որևէ քնադարտական ուժ, որը իրադարջությունները կնկալեր և մի այլ լեզվամիջոցով կանդրադառնար դրանց. Մի երկրում երբ մտավորակաները մարգինալիզացված են, չինովնիկներն են մեյդանում…
Ես շատ եմ հավանում են դիտանկյունը, որտեղից դու տեսնում ես ու անտարբեր չես. Սա է վերջին հաշվով մտավորականի ժամանակակիցությունը. Լինել ժամանակակից, նշանակում է չլինել անտարբեր .Ձերմորեն, ԱԲ
Հետաքրքիր է, որ հեղինակը չի նշել թե ովքեր են հայ լիբերալները, իսկ մեկնաբանություն գրող քաղաքացին միանգամից վերցրել է իր վրա և հստակ երևում է որ նա Հայ ազգային կոնգրեսի աջակից է: Այո, համաձայն եմ հեղինակի հետ, այո հայ լիբերալները Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ղեկավարությամբ խոսում են որ եթե գան իշխանության կլուծեն Ղարաբաղի հարցը, իսկ այդ լուծումը հնարավոր է միայն Ադրբեջանին զիջումներ անելով:
Միայն մի վերապահում. Եթե ՀՀՇ-ն և Կոնգրեսը իրենց լիբերալ են համարում, չարժի որ ուրիշներն էլ համարեն ու այդպես վարկաբեկվի լիբերալիզմը: Նրանք ավտորիտար մտածողության մարդիկ են և լիբերալիզմի հետ կապ չունեն:
Եվրանյուզը լուրջ ալիք է, Եվրոպայում և աշխարհում մեծ լսարան ունի: Սակայն ժամանակ առ ժամանակ նաև պրոհայկական հաղորդումներ է արձակում: Օրինակ, մի քանի ամիս առաջ իրենց թղթակիցը եկել էր Հայաստան, ՍերԺ Սարգսյանի հետ գնացել էին սահմանային ուղեկալ, շատ հետաքրքիր հաղորդում էր: Հավանաբար, ադրբեջանական մամուլը այդ հաղորդման համար Եվրանյուզին ներկայացրել է նույն մեղադրանքները, ինչ դուք: Ասեմ ձեզ նաև, որ լիբերալիզմը շոկոլադե տորթ չէ: Դեմոկրատիան չի ժխտում ու չի արգելում ծախու մամուլի գոյությունը, ինչպես նաև չի արգելակում նմանատիպ պրոպագանդաները: Ասեմ ձեզ ավելին, արևմտյան ԶԼՄ-երը մարդկանց գիտակցությունը կառավարելու իսկական վարպետներ են դարձել: Դեմոկրատիայի իմաստը ոչ թե այս կամ այն պրոպագանդայի արգելումն է, այլ ընտրության հնարավորությունը: Սա շատ նուրբ հարց է, չի կարելի միանշանակ պնդել, որ այդ ադրբեջանամետ հաղորդումը լիարժեք ծառայեց Ադրբեջանի շահերին: Եվ չի կարելի համոզված լինել, որ պրոհայկական հաղորդումներ այլևս չեն հեռարձակվի: Սա քաղաքական PR-ի խնդիր է, և ավելի շատ վերաբերում է Հայաստանին ու Ադրբեջանին, քան Արևմուտքին, որոնք կարծում եմ զզվել են նրանից, թե ինչպես են հայերն ու ադրբեջանցիները իրարից առաջ ընկնելով ապացուցում իրենց ճշմարիտ լինելն ու մյուսի սխալ լինելը: Իրենք պարզապես դրանից օգուտ են քաղում, բայց ուրիշ ինչ էիք ուզում: Կարծում եմ` թղթե շերեփի պատմությունը մեզ բավարար էր, որ ուրիշ բան Եվրոպայից ու դեմոկրատիայից չսպասենք:
Հարգելի Սամվել,
ինչ է նշանակում լուրջ ու անլուրջ և ով է որոշում լուրջ է թե ոչ։ Այս տեքստում խոսքը գնում է արևմտյան այսպես կոչված այն «օբյեկտիվ» լրագրության մասին, որ իրականում ծառայում է մեծ կորպորացիաների, բիզնեսի ու կապիտալի շահերին: Սակայն դա արվում է այնպիսի նրբությամբ, որ հանդիստաեսը կարծի թե օբյեկտիվ է: Այսինքն այդ նրբորեն արվող լրագրությանը գուցե կարելի է լուրջ անունը տալ: Իսկ ձեր այն միտքը թե արևմուտքը զզվել է որ հայերն ու ազերիները վիճում են, ռասիզմի հոտ է գալիս, որտեղ բարձր ռասսային ներվայնացնում են ցածրերի վեճերը և հետևաբար «բարձրերի» հանգիստը չխաթարելու համար լռել է անհրաժեշտ: Եթե այդ ձեր արևմուտքը աշխարհը այնպես չխառներ ինչի արդյունքում առաջացել են նացիոնալիզմը ու ռասիզմը, կոմունիզմն ու ֆաշիզմը այսօր գուցե այստեղ հակամարտություն չլիներ, կամ լիներ այլ տիպի, արևմտուտքին չներվայնացնող տեսակի:
Արևմուտքը հաստատ զզված կլինի բոլոր պրոբլեմներից, որովհետև հենց արևմուտքում այնքա՜ն պրոբլեմներ կան, որ չգիտեն իրենք ոնց տակից դուրս գան։ Ուղղակի փաստորեն աշխարհում ցանկացած տեսակի պրոբլեմ հենց իրենց համար պրոբլեմ է, որովհետև ում մատը որտեղ ցավում ա վազում են արևմուտք։ Էս “խեղճ” արևմուտքը չգիտի ինչ անի, մի կողմից՝ կուզենան որ զանազանատարածաշրջանային պրոբլեմները հնարավորինս շուտ լուծվեն, որ իրենց երկրները չգերծանրաբեռնվեն փախստականներով ու նպաստառուներն աշխատողներից “շատ փող չստանան” մյուս կողմից՝ հենց իրենց երկրների ներսում պայքար է գնում քանի որ լիբերալներն էլ ըստ սահմանման բողոքի ակցիաներով խեղդում են որ մարդը ազատ է ապրել այնտեղ որտեղ ուզում է ու չաշխատել այնքան որքան ուզում է։ Ու այսպես ստացվում է իր պոչի հետևից ընկած շան պատմություն։
Դիպուկ էր ասված Վիոլետ ջան… բրդում է….he he he:)
Ծեծված խոսք է՝ Ուժեղի մոտ միշտ էլ թույլն է մեղավոր: Բացարձակ օբյեկտիվ ես “արևմտյան-ամերիկյան մամուլի” պատկերը նկարագրելիս, ասել կուզեմ որ Ազերիները ոչ մի կերպ պատերազմը ավարտված չեն համարում և գնալով նման հակահայ պրոպագանդան ցավոք շատանալու է նավթադոլլարների հետ զուգահեռ: Իսկ մենք ինչո՞վ ենք դրան հակադրելու: Հուշեմ,- իրար մատնացույց անելով, երկար քննադատականներով, հակապետական հիստերիայով… վերջին 1500 տարվա պատմությունն էլ քեզ օրինակ:
Զարմանալի է, թե ինչու է Սամիկը նման եզրակացություն անում, թե տեղեկատվական պատերազմին արժանվույնս մասնակցելու համար պետք է հրաժարվել սեփական սխալների քննադատությունից, մեկը մյուսին չի խանգարում:
հետաքրքիր ա գրված, բայց նորություն չկա։
Հարգելի Դվին, նորություն չկա հասկացողների համար, իսկ չհասկացողների համար պետք է հազար անգամ կրկնել, որ քաղաքականության մեջ գերտերությունների շահերը ինչքան մեծ դերակատարում ունեն, թե չէ, սկսում են կոկորդ պատռել, թե մեր համար ամենակարեւոր հարցը ընտրություններն են: