Հայերեն   English   Русский  

​Մեր ամեն զինվորի դիմաց պետք է տարածքներ ազատագրենք. գնդապետ Բաղդասարյան


  
դիտումներ: 15401

«Անկախությունը կերտողները» շարքի զրուցակիցը 1-ին գումարման ԳԽ պատգամավոր, պաշտպանության և ներքին գործերի հարցերի մշտական հանձնաժողովի քարտուղար, այնուհետև`նախագահ, պահեստազորի գնդապետ Գևորգ Բաղդասարյանն է:

- Պարոն Բաղդասարյան, 2016-ին նշում ենք Հայաստանի Հանրապետության անկախության 25-ամյակը: Եթե հետադարձ հայացք ձգեք մեր պետության անցած ուղուն, ի՞նչ ձեռքբերումներ և բացթողումներ կնշեք:

- Ձեռքբերումներ կարող եմ համարելԱրցախի և Հայաստանի հանրապետության վերամիավորումը,բանակի ստեղծումը, որը պաշտպանում է մեր արտաքին անվտանգությունը: Բացթողումները բազում են: Եվ դրանք բացթողումներ չեն, խայտառակություն են: Օրինակ` պետության թալանը սեփականաշնորհման կամ ապապետականացման անվան տակ: Ես այն ժամանակ բարձր պաշտոններ եմ զբաղեցրել, եղել եմ ԳԽ պատգամավոր, այնուհետև՝ ԳԽ նախագահության անդամ, ԱԱԽ անդամ, բայց որտեղ էլ խոսեի, իմ ձայնը տեղ չէր հասնում, երբ ասում էի, որ ազգային ունեցվածքը չի կարելի փոշիացնել: Ինձ մեղադրում էին սոցիալիստ լինելու մեջ: Ասում էին` պետական ունեցվածքը պահենք՝ կոմունիստները կթալանեն: Չգիտեմ, թե ինչքան կոմունիստները թալանեցին, բայց որ նոր իշխանության եկած տղաների գերակշիռ մասը հարստացավ, փաստ է: Դա սեփականաշնորհման հետևանքն էր: Տնտեսական բացարձակ սխալ քաղաքականություն էր վարվում: Խայտառակություն էի համարում պատերազմող երկրում պետական հիմնարկությունները սեփականաշնորհման դնելը:

Երկրորդը` մեր մատաղ սերնդի կրթությունը: Ինչքա՞ն ժամանակ մեր դպրոցներում պետք է հայերենը դասավանդվի` ասելով, որ հայոց գրերը ստեղծվել են V դարում: Այն ազգը, որն ունեցել է գրի ու գրականության աստված` Տիր, ինչպե՞ս կարող էր գիր չունենալ: Մեր կրթության ոլորտը բացարձակ բարձիթողի վիճակում է: Հայը պետք է վերադառնա իր արմատներին: Յուրաքանչյուր ընտանիքում պետք է կրթվի հայորդի ու հայուհի, պետք է բոլորին հիշեցնել, որ իրենք արորդիներ են` արքայազներ ու արքայադուստրեր:

- Անկախությունը կերտելիս ինչպիսի՞ն էր անկախ Հայաստանի Ձեր տեսլականը:

- Կար այդ տեսլականը, որովհետև վաղ ճանաչեցի Պարույր Հայրիկյանին, նրա զրույցները լսելով՝ ինքս էլ էի հարում այդ շարժմանը, չնայած երբևէ որևէ կուսակցության անդամ չեմ եղել: Ես կարծում էի, որ Հայաստանը պետք է միավորված լինի Նախիջևանի, Ջավախքի և Ղարաբաղի հետ: Գոնե Քուռ-Արաքս հատման մասը պիտի կարողանայինք ազատագրել: Բայց զարմանալի բաներ տեղի ունեցան: Երբ այն ժամանակվա ղեկավարների հետ էի այս մասին խոսում, սկզբում բոցկլտում էին աչքերը, հետո ասում էին, որ դա ավանտյուրա կդիտվի:

Երբ ՀԽՍՀ 12-րդ գումարման ԳԽ պատգամավորության թեկնածու առաջադրվեցի իմ ղեկավար Գագիկ Հարությունյանի հետ միասին,ինձ համար մի նախընտրական ծրագիր կազմեցինք, որում նշում էի, որ պետք է վերականգնել հայկական զինվորական ստորաբաժանումները, նաև Հայաստանն ինքը պետք է կազմակերպի իր պաշտպանությունը: Չէի կարող այն ժամանակ պնդել, որ բանակ ունենաինք, չէի կարծում, որ Խորհրդային Միությունն այդքան արագ կփլուզվի ու մենք անկախություն կունենանք:

Առաջարկում էի, որ բոլոր կառույցներն ապակուսակցականացվեն, բայց այսօր նույնիսկ իրավապահ համակարգն է կուսակցականացված: Զարմանում ես, թե ինչու պետք է այդպես լինի:

Մյուս կետն այն էր, որ Հայաստանում պետք է լինի մեկ պետական լեզու` հայերենը: Այս ամենը տեղ գտավ մեր Անկախության հռչակագրում, բայց ոչ սահմանադրության մեջ: 1990 թ. օգոստոսի 23-ի Անկախության հռչակագրում հստակ գրված էր, որ ողջ ունեցվածքը ժողովրդի սեփականությունն է ու օգտագործելու համար պիտի լինի ժողովրդի համաձայնությունը: Բայց ո՞ր դեպքում որևէ բան սեփականաշնորհելիս ժողովրդի կարծիքը հարցրեցին: Ազգային ունեցվածքը ապապետականացվեց, դա սեփականաշնորհում չէր, այլ թալան էր,այն էլ պատերազմող երկրում:

1990-95 թթ. իմ պատգամավորական գործունեությունն ուղղված է եղել իմ ընտրական ծրագրի իրականացմանը: Եվ ես զգացի, որ միայնակ մարդուն շատ դժվար է պայքարել այդ ուժերի դեմ: Ինձ բազմիցս առաջարկել են կուսակցությունում ընդգրկվել, մերժել եմ՝ ասելով, որ իմ սկզբունքին դավաճանել չեմ կարող:

- Անկախության տարիների թերացումներն ու առկա վիճակը գնահատելիս երբեմն ասվում է, որ 1991-ին հայությունը պատրաստ չէր անկախությանը: Ձեր կարծիքն այս առումով ինչպիսի՞ն է: Մենք իսկապե՞ս պատրաստ չէինք:

- 1988 թվականից, երբ շարժումը սկսվեց, ժողովուրդը պատրաստ էր անկախությանը: Ժողովուրդը մի մեծ կապիտալ էր ձեռք բերել. այն ժամանակի համար նման համախմբումը, կարծում եմ, լուրջ կապիտալ էր, որը փոշիացվեց: Ժողովուրդը կանգնում էր ԳԽ նիստերի դահլիճի մոտ և մեզանից սպասում քայլեր: Բայց հետո, երբ մենք անկախություն հռչակեցինք, ժողովուրդն իր անելիքն ավարտված համարեց ու կարծեց, թե սրանց կարելի է վստահել, մոռացավ, որ ցանկացած իշխանություն հետագայում այլափոխվում է ու դավաճանում սկզբունքներին: Այսինքն` ժողովրդական վերահսկողություն պետք է լինի ցանկացած իշխանության նկատմամբ և նրա ցանկացած քայլի նկատմամբ:

- Ո՞րն եք համարում պետականաշինության ընթացքում թույլ տրված ամենամեծ սխալը:

- Ամենամեծ սխալը, որ թույլ ենք տվել, անցումն էր նախագահական համակարգին: Գերագույն խորհուրդն ուներ բացարձակ իշխանություն: Երբ մեզ համոզեցին, որ նախագահ ընտրենք, այդ ժամանակ ամենամեծ սխալներից մեկը տեղի ունեցավ: Այդտեղից էլ սկսվեց ամեն վայրենություն:

- Ո՞րն եք համարում ներկայումս ՀՀ առջև ծառացած ամենամեծ մարտահրավերը:

- Պետք է կանխել երկրի թալանը, կառավարությանը պետք է արգելել այսուհետ որևէ տեղից վարկ վերցնել: Մեր երկիրը դրել են խաղաքարտի վրա, չի կարելի: Պետությունը, որը ժամանակին լուրջ տնտեսություն, կրթական համակարգ, գիտություն ուներ, բերել հասցնել այն վիճակի, որ ցանկացած աշխատող իր աշխատանքի համար դողա: Այսպիսի բան չէր կարելի անել: Այդ դողացող մարդիկ են, որ ընտրությունների ժամանակ ընտրակեղծիքի մասնակից են դառնում: Դպրոցներն ընդհանրապես պետք է կապ չունենան ընտրությունների հետ, որևէ դպրոցում պետք է արգելվի ընտրություններ անցկացնելու պրակտիկան: Նրանք պետք է բացառապես զբաղվեն մատաղ սերնդի կրթությամբ և դաստիարակությամբ:

- Պարոն Բաղդասարյան, ապրիլյան լայնամասշտաբ պատերազմը թերևս մեր պետականության ամենամեծ փորձությունն էր 1994-ից հետո: Ինչպե՞ս հաղթահարեցինք այդ փորձությունը: Ի՞նչ դասեր պետք է քաղենք ու հետագայում ի՞նչ քայլեր ձեռնարկենք:

- Չի կարելի հայտարարել, թե ամեն զինվորի փոխարեն ադրբեջանական 2, 5, 10 զինվոր կսպանենք: Մեր դիմաց թուրք չի կանգնած, այլ Ադրբեջանի փոքրամասնությունների ներկայացուցիչներն են առաջնագծում կանգնած: Չպետք է նրանց սպանել: Մեր ամեն զինվորի դիմաց պետք է տարածքներ ազատագրենք` հայկական պատմական տարածքների հատվածներ: Այդտեղի բնակիչները պետք է դառնան փախստական, խնդիր դառնան իրենց երկրի ղեկավարության համար, որ նրանք այդ խնդիրներով զբաղվեն, ոչ թե մտածեն` երբ կամ ինչպես հարձակվեն Հայաստանի վրա:

Պատերազմի օրերին մեր ռազմական ղեկավարության պահվածքը համահունչ չի եղել իրավիճակին, բայց մեր զինվորները, առաջին գծում գտնվող սպաները, հրամանատարները միասնական շատ լուրջ հակահարված են տվել թշնամուն:

Մենք փորձությունը հաղթահարեցինք ազգովի, կամավորականները համախմբվեցին, գնացին թիկունք կանգնելու իրենց զինվորներին, նաև դրանից սարսափեց թշնամին:

Իսկ տեղի ունեցածից ամենամեծ դասն այն է, որ երբ մեզ վրա հարձակում է նախապատրաստվում, պետք է նախականխող հարվածելով տարածքներ ազատագրենք, մեր շուրջ անվտանգության գոտի պիտի ստեղծենք:

- Ինչպիսի՞ն եք տեսնում Հայաստանի ապագան: Ի՞նչ քայլեր են պետք դրան հասնելու համար:

- Շքեղ: Հայաստանը կզբաղեցնի իր պատմական հայրենիքի գերակշիռ մասը, թուրքերին այստեղից կարտաքսեն,Ալթայ, Մոնղոլիա, Չինաստան, որտեղից իրենք ծագել ու տարածվել են ամբողջ աշխարհով մեկ: Այս տարածքը կդառնա շատ լուրջ անվտանգության գոտի: Հայաստանի արևմտյան մասը միացնելով արևելյան մասին, ազատագրելով Նախիջևանը, Ջավախքը, Պարսկահայքը՝ կունենանք լուրջ պետություն այս տարածաշրջանում: Սա իմ տեսլականն է, որով ես մեծացրել եմ իմ որդուն, այժմ էլ՝ թոռներիս:

Իսկ ներկա վիճակում երբեք որևէ պետություն Հայաստանի հետ ընկերություն չի անի, որևէ մեկը մեզ հետ հաշվի չի նստի, մեր երկիրը կդիտարկեն որպես կրակադաշտ պոլիգոն, եթե շարունակենք այս կերպ վարվել մեր ժողովրդի ու ազգի հետ, ուրիշների նկատմամբ մեր պահվածքն էլ չփոխենք: Պետք է ուժեղանանք, քաղաքական կամք դրսևորենք, որ ժողովուրդը մնա այստեղ և շատանա,իսկ այլ տեղերում բնակվող հայերն էլ վերադառնան Դրախտավայր ՀԱՅԱՍՏԱՆ:





Մեկնաբանել
Copyright © 2014 — ankakh.com. All Rights Reserved. Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է: