Հայերեն   English   Русский  

​«Ես հայտնում եմ իմ դիրքորոշումը, քանի որ իմ ապագան տեսնում եմ իմ երկրում». Հասմիկ Պապյան


  
դիտումներ: 6500

Ապրիլի 12-ին Ալ. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնում ներկայացվեց «Տոսկա» օպերան՝ ՀՀ ժողովրդական արտիստ Հասմիկ Պապյանի կատարմամբ: Ստեղծագործական գործունեության 30-ամյակի առիթով նա պարգևատրվեց ՀՀ մշակույթի նախարարության Ոսկե մեդալով: «Անկախի» հետ բացառիկ զրույցում Հասմիկ Պապյանն անդրադառնում է ոչ միայն իր ստեղծագործական գործունեությանը, այլև ընտանիքին, Հայաստանին ու հայաստանյան խնդիրներին և, իհարկե, խոսում ապագայի մասին, որն անմիջականորեն կապված է Հայաստանի հետ:

- Երեք տասնամյակ բեմում՝ բեղուն, բուռն ու վերելքներով լի: Եթե ամփոփելու լինեք այդ տարիները, ի՞նչ ձևակերպում կտաք, ինքներդ ի՞նչ գնահատական կտաք Ձեր 30-ամյա գործունեությանը:

- 30 տարուց 27-ը՝ դրսում: Գիտեք, ես էստեղ կոնսերվատորիան ավարտելուց հետո ընդամենը 3 տարի եմ աշխատել, որից հետո պայմանագրով տեղափոխվել եմ Գերմանիա: Եթե այսօր հետադարձ հայացք ձգեմ՝ պակաս բան չի մնացել: Երգել եմ աշխարհի բոլոր մեծ թատրոններում, բոլոր մեծ երգիչների հետ, աշխատել բոլոր մեծ դիրիժորների ու ռեժիսորների հետ: 45 դերերգ, միայն «Նորմայի» 29 բեմադրություն և նույն դերերգի շուրջ 150 կատարում: Եթե մի բառով բնութագրելու լինեմ, ապա կարող եմ ասել՝ երջանկություն, որովհետև ինձ համար ամենակարևորը բեմում լինելն է, իսկ մնացածը, թե ինչ լուսանկարվեց, տեսագրվեց, ինչ քննարկումներ եղան, ինչ քննադատական հոդվածներ եղան, չեն հետաքրքրել ինձ:

- Աշխարհի լավագույն բեմերում, լավագույն հանդիսատեսի առջև եք ելույթ ունեցել: Ի՞նչ զգացողություններ եք ունենում հարազատ բեմում, հայ հանդիսատեսի առջև:

- Առհասարակ տարբեր երկրներում զգացողությունները տարբեր են. ֆրանսիացի ունկնդիրը տարբեր է գերմանացի կամ ամերիկացի ունկնդրից, իտալացիները բոլորովին տարբեր են: Հայաստանում հիմնականում էնպես է, որ դահլիճում նստածների հիմնական մասին ճանաչում եմ, շատ մտերմիկ մի բան կա, բայց նաև պահանջներն են մեծ, սպասելիքներն են մեծ: Անկեղծ պետք է մի բան ասեմ. այդքան մեծ թվով երիտասարդություն ես աշխարհի ոչ մի օպերային թատրոնի համերգասրահում չեմ տեսել: Դրսում, երբ երգում ես, հիմնականում տեսնում ես ճերմակահեր գլուխներ, իսկ էստեղ ինձ ամենաուրախացնողն այն է, որ երիտասարդ ունկնդիրներն այսքան շատ են: Բացի այդ, մարտին ես կրկին Հայաստանում էի, Պողոսյանների հիմնադրամի մրցույթն էր, որի ժյուրիի նախագահն էի: Մրցույթին մասնակցում էին 20-27 տարեկան երիտասարդներ: Դուք չեք պատկերացնի, թե ինչ լուսավոր երիտասարդներ էին, և դա ինձ համար Հայաստանի վաղվա օրվա ամենամեծ հույսն է:

Image may contain: 1 person, standing- Բայց մենք հաճախ բողոքում ենք, որ մեզ մոտ բարձր արվեստն անկում է ապրել, իշխում է կենցաղային մշակույթը, այդուհանդերձ, Ձեր ներկայացման տոմսերը վաղուց սպառվել էին, դահլիճը լեփ-լեցուն էր: Ինչո՞վ կբացատրեք այս երկու ծայրահեղ իրողությունները:

- Այո, բարձր արվեստն անկում է ապրել: Իսկ ծայրահեղությունը կարելի է բացատրել նրանով, որ Հայաստանում դեռ կա այդ ունկնդիրը, որը սիրում է բարձրաճաշակ երաժշտություն և որին հնարավոր չէ խաբել էժանագին շոուներով և արմենչիկներով:

- Իսկ ի՞նչ քայլեր պետք է ձեռնարկենք, որպեսզի ոչ միայն պահենք բարձր մշակույթը, որը ժառանգել ենք, այլև հնարավորինս տարածենք ու մասսայական դարձնենք:

- Պետք է ասել, որ որոշակի քայլեր արվում են, մեր մշակույթը բարձիթողի վիճակում չէ, և ընդհանրապես Հայաստանում մշակութային կյանքը բավականին աշխույժ է. լավ թատրոններ կան, ներկայացումներ կան, բայց լայն հասարակության համար Հանրային հեռուստաընկերության դերը շարունակում է մնալ անփոխարինելի:

- Դուք ժամանակին դիմել էիք Հանրային հեռուստաընկերություն՝ վրդովմունք արտահայտելով «Ամենակարող երգիչը» հաղորդման կապակցությամբ, որի շրջանակներում հնչել էր նաև ռաբիս երաժշտություն:

- Այո, իմ նամակից երևի զարմացել էին, որովհետև իրենց համար հավանաբար անսպասելի էր, որ ինչ-որ մեկը նման «հանդուգն» արձագանք կտա: Իհարկե, ամբողջ աշխարհում էլ կան էդպիսի շոու ծրագրեր, բայց եթե դա անում են գերմանացիները, ապա իրենք 88 միլիոն են, կարող են իրենց թույլ տալ: Մենք չենք կարող, մենք այդ իրավունքը չունենք:

Image may contain: 1 person, standing- Դուք Հայաստանում եք Օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Կոնստանտին Օրբելյանի հրավերով: Ինչպե՞ս կգնահատեք նրա դերը թատրոնում:

- Գիտե՞ք, նա հաստատ թարմ շունչ կբերի, քանի որ դրսից եկած մարդ է: Այն մոտեցումները, որ մեզ մոտ խորհրդային շրջանից են մնացել, կփոխվեն: Կարծում եմ՝ նա կկարողանա նաև խաղացանկն ընդլայնել, ինչը շատ կարևոր է: Ես հույս ունեմ, որ աշխուժություն կմտնի օպերային թատրոնում:

- Ապրելով Վիեննայում՝ Ձեզ դրսևորում եք իբրև Հայաստանի ակտիվ քաղաքացի և արձագանքում հայաստանյան իրադարձություններին ու երևույթներին՝ սկսած բնապահպանությունից և վերջացրած մայրենի լեզվի խնդիրներով: Դուք Ձեզ ավելի շատ Ավստրիայի՞ քաղաքացի եք համարում, թե՞ Հայաստանի:

- Իհարկե Հայաստանի: Նախևառաջ ես իմ բոլոր հաջողություններով պարտական եմ իմ երկրին, իմ հող ու ջրին, իմ արմատներին ու իմ ծնողներին: Այո, շնորհակալ եմ Եվրոպային, որ ինձ տվել է այդ հնարավորությունները, բայց ես միշտ ասում եմ, որ 27 տարի առաջ, երբ պայմանագրով այստեղից գնացի, այդ ժամանակվանից ես գտնվում եմ երկարատև գործուղման մեջ և պիտի վերադառնամ ու վերադարձնեմ այն, ինչ ձեռք եմ բերել. այդ բոլոր հնարավորությունները պիտի ծառայեցնեմ իմ հայրենիքին: Ամենամեծ հարստությունը, որ մարդ ունի, հայրենիքն է: Անհայրենիք մարդը չի կարող որևէ բանի հասնել: Պավարոտտին ապրում էր Նյու Յորքում, բայց մնում էր իտալացի թե՛ լեզվով, թե՛ խոհանոցով, թե՛ մտածելակերպով: Դոմինգոն Իսպանիայում չի ապրում, բայց մնում է իսպանացի, և շատ ու շատ երգիչներ, արվեստագետներ, որոնք դրսում են ապրում ու ստեղծագործում, եթե իրական կրողն են իրենց մշակույթի և ազգային պատկանելության, երբեք չեն հեռանում իրենց արմատներից: Իմ օրը սկսվում է Հայաստանով: Առավոտյան, երբ արթնանում եմ, հայկական լրահոսն եմ աչքի անցկացնում, նայում եմ, թե Հայաստանում ինչ եղանակ է, մի խոսքով, ես Հայաստանով եմ ապրում: Ինչ վերաբերում է հայաստանյան իրադարձություններին արձագանքելուն, ապա դա նվազագույնն է, որ կարող եմ անել: Այո, ես հայտնում եմ իմ դիրքորոշումը, քանի որ իմ ապագան ես տեսնում եմ իմ երկրում: Արդեն 30 տարի է՝ երգում եմ, չեմ պատրաստվում բեմում մեռնել և կարծում եմ՝ շուտով կվերադառնամ: Ինձ Վիեննայում պահողը հիմա իմ աղջիկն է, որ էնտեղ սովորում է և դեռ 3 տարի ունի սովորելու, բայց իմ մի ոտքը վաղուց այստեղ է:

- Ձեր ամուսինը գերմանացի է, բայց հայերեն գիտի, կապված է հայկական մշակույթին, Ձեր դուստրն իրեն նաև հայ է համարում: Դա Ձեր շնորհիվ է իհարկե:

- Այո, ընտանիքի մայրը շատ կարևոր է, չնայած այդ մայրը միշտ բացակայել է ընտանիքից, տարվա մեջ 11 ամիս ես համարյա տանը չեմ եղել, բայց էներգետիկ կապը շատ ուժեղ է եղել: Աղջիկս մինչև 6 տարեկանն ինձ հետ ճամփորդել է, ինձ հետ է եղել նաև մայրս, որ ծնված օրից նրան պահել է, և դա իհարկե չէր կարող իր հետքը չթողնել: Աղջիկս, երբ Վիեննայի դպրոցում իր հարցաթերթիկը լրացնում էր, մայրենի լեզուն գրել էր՝ հայերեն: Մենք ընդհանրապես տանը հայերեն ենք խոսում, և դա ամենամեծ պարգևն է ինձ համար, որովհետև եթե լեզուն պահում ես, դա մեծ առավելություն է: Շատերը դրսում մտածում են, թե ում է պետք հայերենը, ավելի լավ է դրա փոխարեն երեխան որևէ օտար լեզու սովորի: Ես խղճում եմ այդպես մտածող մարդկանց: Մեր այօրվա բոլոր դժբախտությունների պատճառը ընդհանուր առմամբ ավանդույթների կորուստն է:

- Ի՞նչ հաճախականությամբ եք Հայաստան գալիս:

- Ես տարվա մեջ 3 անգամ անպայման գալիս եմ, աղջիկս՝ առնվազն 2 անգամ: էնտեղից էլ կապը միշտ պահում է: Աղջիկս մի ամսագրի հարցազրույց էր տվել, որում ինձ համար էլ շատ բացահայտումներ կային. երբ կարդացի՝ հաճելիորեն զարմացա: Իրեն հարցրել էին, թե ինչ է իր համար Հայաստանը, պատասխանել էր՝ տատիկս:

- Ի՞նչ է Ձեր դստեր անունը:

- Սիրանույշ:

- Դե իհարկե, ուրիշ անուն ուղղակի չէր էլ կարելի սպասել:

- Այո, շատ հայկական ու շատ գեղեցիկ անուն է, որի մեջ և՛ սերը կա, և՛ անուշը կա, և դժվար է աղավաղել:

- Ի՞նչ մաղթանք ունեք ժողովրդին կամ հորդոր, խորհուրդ: Դուք մեծ ժողովրդականություն ու սեր եք վայելում, ուստի Ձեր խոսքը մեծ կշիռ ունի:

- Ես փորձել էի մեջբերել Գրիգոր Գուրզադյանի խոսքը, թե հայի համար Հայաստանից դուրս չկա

Հասմիկ Պապյաներջանկություն, չկա կյանք: Ես դա հաստատում եմ, որովհետև այսքան տարի շատ շատերին եմ հանդիպել դրսում, խոսել, ուղղակի հետևել և այսօր վստահ կարող եմ ասել, որ լիարժեք երջանիկ հայ դրսում չեմ տեսել: Միևնույն է, նրանք ապրում են Հայաստանի կյանքով, շնչում են Հայաստանով, ինչ-որ չափով հույս ունեն, որ մի օր կվերադառնան: Կան մարդիկ էլ, որ պատ են կառուցել, չեն ուզում լսել, չեն ուզում իմանալ, որպեսզի արդարացվի իրենց էնտեղ լինելը, դա էլ մի ուրիշ դժբախտություն է: Բայց և չեմ կարող ասել, թե մնացեք Հայաստանում, մի գնացեք, որովհետև կան մարդիկ, որ իսկապես պատճառներ ունեն գնալու:

- Բայց մեր երկրի, մեր ժողովրդագրական պայմանների դեպքում չե՞ք կարծում, որ միայն ծայրահեղ դեպքում պետք է այդ քայլին դիմել:

- Այո, ծայրահեղ դեպքում պետք է անել, բայց չեմ էլ կարող մեղադրել մարդուն, որը դեղի գումար չունի և գնում է, կամ ինքներդ լավ գիտեք այս անարդարությունները, դատական համակարգը, որն ուղղակի աղետալի վիճակում է: Մարդուն չի կարելի վիրավորել: Ամենակարևորը՝ մարդը պետք է իրեն ապահով ու պաշտպանված զգա: Շատ խնդիրներ կան: Տեսեք, թե ինչ է կատարվում մեր բնության հետ: Ո՞նց կարելի է օրը ցերեկով ծառերը կտրել, հետո վեր կենալ ինչ-որ բացատրություններ տալ, իսկ հետո մոռանալ: Ամենացավալին մեզ մոտ այն է, որ շատ արագ ենք մոռանում: Բայց մենք նաև այնքան լավ ժողովուրդ ունենք, որը ներում է, մի փոքրիկ լավ բանից ՝ ոգևորվում: Մի՞թե մեր ղեկավարները չեն հասկանում, թե ինչքան հեշտությամբ կարելի է հասնել համազգային սիրո ու վստահության:

- Չե՞ք հավատում նոր կառավարությանը, որն ինչ-ինչ բարեփոխումներ է փորձում իրականացնել:

- Ուզում եմ հավատալ, շատ եմ ուզում հավատալ, բայց դեռ չեմ տեսնում կոնկրետ քայլերը: Իսկ սպասել անհնարին է: Չեմ կարող հասկանալ, թե երբ պիտի այս ժողովուրդը սկսի ապրել: Ինչքա՞ն կարելի է դիմանալ, հանդուրժել, յոլա գնալ, կուլ տալ: Ծով համբերություն ունի մեր ժողովուրդը: Լավ, կարելի է, չէ՞, թույլ տալ, որ քո կողքինն էլ ապրի: Չափի սահմանը չկա ոչ մի տեղ: Ուստի մեր ժողովրդին ուղղակի մի բան կարող եմ ասել՝ շնորհակալություն, շնորհակալություն, որ դեռ համբերում եք:






Մեկնաբանություններ - 3

Հասմիկ Ա. Ա.     21.04.2017 Սիրելի Հասմիկ, շնորհակալություն Ձեզ:
Մաղթում եմ, որ շուտով վերադառնաք ,,գործուղումից" Ձեր, բոլորիս երազած, վերածնվա՜ծ Հայաստան:

flora ginosyan     21.04.2017 եթե մեր գումարը հերիքի ու աշխատանք լինի, ինչի պետք է գնանք ուրիշ երկիր?

Նուբար Ասլանյան     20.04.2017 Հասմիկ Պապյան...
Մեկնաբանել
Copyright © 2014 — ankakh.com. All Rights Reserved. Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է: