Շիզոֆրենիա. ո՞վ էր տեսել քանդեն Հոկտեմբերի 27-ի տաբուն
ԷՍՍԵ | Վահան Իշխանյան | Դեկտեմբերի 1, 2009 18:59
Ցմահ ազատազրկվածների խցում, «Անկախի» խմբագիր Վահան Իշխանյան, հոկտեմբերի 27-ի գործով նստած Դերենիկ Բեջանյան, Մալաթիայի նախկին թաղապետ Վահան Զատիկյանի որդուն` Սեդրակ Զատիկյանին սպանելու համար դատապարտված Արսեն Առուշանյան, հոկտեմբերի 27-ի գործով նստած Էդուարդ Գրիգորյան, Դրոյի գործով նստած Արսեն Արծրունի
Թիֆլիսում ասի մտնեմ տեսնեմ ինչ կա Հայաստանում, բացում եմ Ա1+-ի սայթը ու` այ քեզ բան, «Այլադնակություն» վերնագրի տակ լուսանկար` ցմահ ազատազրկվածներ Արսեն Արծրունին, Էդիկ Գրիգորյանը, Դերենիկ Բեջանյանը ու «Ազատամտություն» օրաթերթի խմբագիր Արտյոմ Խաչատրյանը բանտի խցում: «Այ քեզ բանը» լուսանկարին չի վերաբերվում, այլ մեկնաբանությանը, հանրապետական Գալուստ Սահկայանի մեկնաբանությանը`«Կարող եմ ամենավատ խոսքերով ասել, բայց մի քիչ մեղմ ասած` այլանդակություն է, եւ պետական անվտանգության խնդիր է առաջացնում»: Թե պետական անվտանգության ի՞նչ խնդիր է առաջացնում, խոսք չկա: Փորձեմ ես պարզել:
«Այ քեզ բան» եմ ասում, որովհետև ես էլ երկու ամիս առաջ նույն խցում էի, նույն սեղանի շուրջ ու ունեմ լուսնակրաներ նույն մարդկանց հետ, որոնք պատրաստվում էի հրապարակել նյութիս հետ: Դեռ չեմ գրել, հա հետաձգվում էր, հիմա առիթը եկավ, որ իմ լուսանկարն էլ հրապարակեմ: Ուրեմն ես էլ պետական անվտանգության խնդիր եմ առաջացրել:
Ա1+-ի լուսնկարը վերցված է «Հայական ժամանակի» նոյեմբերի 26-ի համարից, ուր լուսնկարի տակը մակագրված է.
«Նկարի ձախ կողմում «Հոկտեմբերի 27-ի» գործով ցմահ ազատազրկման դատապարտված Դերենիկ Բեջանյանն է: Նրանից աջ` առաջին պլանում «Դրոյի» գործով ցմահ ազատազրկման դատապարտված Արսեն Արծրունին է: Վերջինիս կողքին` 2008-ի փետրվարին ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի տան դիմաց բողոքի ցույցեր կազմակերպող Արտյոմ Խաչատրյանն է, ով հանրությանը հայտնի է «Շիզոլինի» մականվամբ: Նկարի աջ կողմում` հետին պլանում նստածը «Հոկտեմբերի 27-ի» գործով ցմահ ազատազրկման դատապարտված Էդիկ Գրիգորյանն է: Նկարի կենտրոնական մասում` հետին պլանում նստած ճաղատ գլխով մարդու ինքնությունն անհայտ է, քանի որ դեմքը հստակ չի երեւում: Բերված նկարը, ամենայն հավանականությամբ, արվել է «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ի ցմահ դատապարտյալների խցում: Նկարը մոտ 2 ամիս առաջ է տեղադրվել ինտերնետում: ՀՀ օրենսդրությունը խմբակային տեսակցություն չի նախատեսում, այն էլ` դատապարտյալների խցում: Բացի այդ, հետաքրքիր կլիներ իմանալ, թե ով է ապահովում Հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործների բարեկեցությունը»(«Հայկական ժամանակը» սուտ է գրել, թե լուսնկարը ինտերնետից է վերցված, այն ինչ-որ ձևով նրա ձեռքն է ընկել):
Ու հիմա կարդում եմ էս մակագրությունը ու էլի մտածում` թե ինչ փորձանք կգար գլխներիս, որ Նիկոլ Փաշինյանն ու Տեր-Պետրոսյանը գային իշխանության, որ ոնց օրենսդրությունը կդարձնեին էնպիսին, որ լրագրողները բանտախցեր մուտք չունենային, որ ընդհանրապես կալանավորների հետ հանդիպումներ չլինեին ու կալանավորները մնային ձայնազուրկ ու հետևաբար իրավազուրկ, ինչպես Տեր-Պետրոսյանի ժամանակ էր:
Իրավապաշտպանության ու լրագրության մեջ մի էթիկայի կանոն կա` մի վնասիր, կալանավորին վնաս մի հասցրու, բայց դա Հայաստանի համար չի առավել ևս «Հայկական ժամանակի», որ մի սպառնալիք է կախում հասարակության գլխին` թե « հետաքրքիր կլինի իմանալ ով է ապահովում Հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործների բարեկեցությունը» այսինքն ով է իրեն թույլ տվել օգնել ցմահ խցում մեկուսացած, ամեն ինչից զրկված մարդկանց, գտնել այդ «անամոթին», գամել անարգանքի սյունին: Եվ էս ֆաշիզմը, եթե գար իշխանության ինչպիսի՜ ջերմեռանդությամբ պիտի որսար ու լցներ բանտերը բոլոր նրանց աջակիցներին ու հարազատներին ում ոճրագործ կհամարեր:
Լրագրողները լռում, են, ամեն պատեհ-անպատեհ առիթով լրագրողական համերաշխություն ցուցաբերող, ամեն անգամ հայտարարությունների տակ ստորագրող լրագրողական կազմակերպությունները կլռեն, որ իշխանության հավակնող ուժը դատապարտում է լրագրողի ազատ մուտքը բանտեր ու մեղադրում թե օրենք է խախտվել(իրականում ինչպես հաճախ, այս դեպքում էլ «Հայկական ժամանակը» մի քանի տողի մեջ երկրորդ սուտն է գրում, իրականում օրենսդրությունը թույլ է տալիս լրագրողին այցելել բանտախուց, այս մասին տես Ազատամտությունում): Ես էլ եմ խմբակային, երկու հոգով այցելել բանտախուց` լուսանկարիչ Իննա Մխիթարյանի հետ և դա արվել է օրենքի բոլոր կանոններով գրավոր նամակ եմ ուղարկել քրեակատարողական հիմնարկ և ստացել գրավոր թույլտվություն: Հակառակը` եթե թույլ չտաային այցելել բանտախուց այդ դեպքում օրենքը կխախտվեր:
Լրագրողական համերաշխությունը, լրագրողների իրավունքի պաշտպանները կլռեն, իսկ Ա1+-ն ու «Հայկական ժամանակը» ու մյուս ընդդիմադիր թերթերը կամ ավելի ճիշտ մյուս լևոնական թերթերը կխառնվեն իրար: Ինչո՞ւ:
Ճաքեր է տալիս հոկետմաբերի 27-ի տաբուն, մի տաբու, որն արգելում է ահաբեկիչների վերաբերյալ չեզոք կարծիք, նրանց ձայն տալը, նրանց նկատմամբ մարդկային վերաբերմունք ունենալ ու հարց բարձրացնելը` թե ինչպե՞ս է այս երկրում հանդուրժվել , որ այդ կալանավորներին ամենահավոր խոշտանգումների ենթարկեն: Մի տաբու, որն սրբորեն պահում են և իշխանությունների և ընդդիմադիր զլմ-ները և հակառակորդներ Գալուստ Սահակյանը ու Նիկոլ Փաշինյանը:
Ու հենց էս տաբուի գոյությունն է, որ հոկտեմբերի 27-ի գործով կալանավորներին դարձնում է ամենաիսկական քաղաքական բանտարկյալներ: Քաղաքական, քանի որ քաղաքական հաշվարկները արգելում են նրանց մասին ճշմարտությունը ասել, հայտարարել, թե նրանք էլ են մարդ ու նրանց նկատմամբ բազմաթիվ օրենքներ են խախտվել, որ նրանց ամենավերջին խոշտանգումներին են ենթարկել ու որևէ մեկը, որևէ հասարակական գործիչ չի փորձել հայտարարել որ խախտվել են մարդու իրավունքները:
էս տաբուն քանդեց հենց Արտյոմ Խաչատրյանը, սկսեց «Ազատամտությունում» հրատարակել Էդիկ Գրիգորյանի տեքստերը, որոնք հոկտեմբերի 27-ի պատճառների այլ տարբերակ են ներկայացնում` տարբեր և իշխանության և ընդդիմության տարբերակից: Այսպես.
երբևէ նրանք ազատություն կստանա՞ն
«Կազմակերպիչների մասին աղմուկի միակ փաստարկն այն է, թե ու՞մ էր ձեռնտու: Գաղտնիք չէ, որ նկատի ունեն Ռ.Քոչարյանին և Ս.Սարգսյանին: Եթե ես հիմա ցուցակ գրեմ, թե ում էր ձեռնտու, կստացվի մարդահամար: Այդ պատճառով ես դա չեմ անում: Իսկ գուցե այդ աղմուկը պետք էր, որպեսզի դրա հետևում թաքցնեն շատ ավելի կարևոր բաներ: Օրինակ, «Հոկտեմբերի 27-ի» իրական դրդապատճառները: Թե չէ գրել են. «համաձայն չլինելով վարած քաղաքականության հետ…», «բացասաբար տրամադրված լինելով…» համաձայնեք, որ էնքան էլ համոզիչ չէ, եթե չասեմ` սուտ է»:
Եվ նաև թե ինչպես են իրենց խոշտանգել որ իրենցից ցուցմունք կորզեն նախագահ Քոչարյանի դեմ.
«Իսկ այ, դո՜ւ, Ջհանգիրյան, բախտավոր աստղի տակ ես ծնվել: Նախագահները, հատկապես վերջին երկուսը, քո նկատմամբ քնքուշ, քրիստոնեական սիրով են լցված: Ռ.Քոչարյանի օրոք «Հոկտեմբերի 27-ի» նախաքննությունը, պաշտոնական դիրքդ չարաշահելով, վերածեցիր պետության դեմ դավադրության: Քո հրամանով մեզ տանջանքների էին ենթարկում, որպեսզի Ռ.Քոչարյանի և Ս.Սարգսյանի դեմ կեղծ ցուցմունքներ տայինք: Ամենաստոր քայլին էլ գնացիր, երբ փորձեցիք երեխայիս առևանգել, որպեսզի հանձնվեմ»:
Հենց այս խցում Էդիկը նաև ինձ էր պատմում, թե ինչպես էին ձմեռվա ցրտին լուսամուտները բաց ցուրտ –10-20 աստիճան խցում վրան սառը ջուր լցնում ու առավոտ գալիս, որ ստանան իրենց ուզած պատասխանը` թե Քոչարյանն է պատվիրել ահաբեկչությունը: Ու Գագիկ Ջհանգիրյանի ներդրած բոլոր ջանքերին հակառակ, բոլոր խոշտանգումներին դիմանալով նա մնում է անկոտրում ու չի ասում էն ինչ իրենից պահանջում էին(Փակագծերում նաև ասեմ, որ իր և իր հետ կալանավորվածների նկատմամբ ահավոր խոշտանգումների մասին պատմեց նաև Դրոյի գործով ցմահ դատապարտված Արսեն Արծրունին. պատմեց, որ տղաներից մեկին Ազգային անվտանգության պետ Դավիթ Շահնազարյանը անձամբ է ծեծել տվել դուբինկով գլխին ու այնպես է ծեծել, որ տղան հոգեկան խանգարում է ստացել, իսկ նույն գործով մեկ այլ կալանավորի` Արտավազդ Մանուկյանին տանջել են հիվանդ վիճակում թութքի պրիստուպի ժամանական անօգնական թողնելով այնքան մինչև արյունահոսությունից մահանում է: Այս ամենը եղել է 94-95 թվերին):
Հիմա քաղքական վերնախավը խառնվել է իրար` չէ՞ որ 27-ի կալանավորները օրենքից դուրս են, նրանց նկատմամբ մարդկային վերաբերմունքը, կամ թեկուզ չեզոք խոսքը կհարավածի քաղաքական համակարգին` այն համակարգին որի պետական իշխանությունը Վազգեն Սարգսյանի արձաններն է շարում ցրելու համար մեղադրանքները, թե կազմակերպել է հոկտեմբերի 27-ը, իսկ նրա հակառակորդ մասը` Կոնգրես, ՀՀՇ, սրբացնելով Վազգեն Սարգսյանին դարձնում է գործիք, որ մեղադրեն Ռոբերտ Քոչարյանին ու Սերժ Սարգսյանին, թե նրանք են սարքել հոկտեբերի 27-ը:
Ու նաև` Վազգեն Սարգսյանը Հայաստանի քաղաքական համակարգի սիմվոլն է դարձել, հակամարտող բոլոր ուժերը կմեղադրեն միմյանց ամեն ինչում, բայց միասին պաշտելով այն մարդուն ով պրակտիկորեն սկիզբ դրեց ընտրակեղծիքներին, կմատնեն իրենց, որ հավատարիմ են համակրգին: Վազգեն Սարգյանը այն հարմար հանգուցյալն է, որին աստվածացնելով քաղաքական ուժերից յուրաքանչյուրը ներկայացնում է նրան որպես իր կողմնակից, քանի որ նա այլևս չի կարող ասել թե ում կողմից է, ինչպես Աստված չի կարող ասել, թե որ եկեղեցին է իրեն ճիշտ մեկնաբանում: Եվ արդեն սա մի հղկված իրավիճակ է, որի պայմաններում երկու կողմերն էլ հարմարավետության մեջ են:
Հարմարավետությունը սկսում է խարխլվել, երբ սկսում է խոսել «համրացվածը»` հոկտեմբերի 27-ի գործով Էդիկ Գրիգորյանը ձայն է ստանում: Հնչում է երրորդ կարծիքը, թե հոկտեբերի 27-ը գաղափարական գործողություն է եղել. Իսկ ի՞նչ գաղափար, տեռորիստական ա՞կտ ուղղված հենց էն համակարգի դեմ, որի անբաժան մասերն են ընդդիմութունն ու իշխանությունը:
«Երևան ժամանակն» էլ անմիջապես միացավ ընդդիմադիր եղբայրներին ու միանգամից արեց էն տեռորը որից վախենալով ոչ ոք չի փորձում հոկտեմբերի 27-ի մասին այլ տեսակետ ասել հայտարարելով «Ահա՛ խնդրեմ կապը` «Հոկտեմբերի 27-ի» ու կազմակերպիչների»: Այսինքն հանկարծ տաբուին չդիպչեք, հանկարծ մարդկային վերաբերմունք չցուցաբերեք այդ ահաբեկիչների նկատմամբ, թե չէ միանգամից ձեզ կկապենք հակտեմբերի 27-ի հետ: Ու թղթակիցները վազում են հոկտեմբերի 27-ի զոհերի հարազտաների դռները, որ նրանց վրդովմունքը հրապարակեն:
բանտախցում
Տաբուն կոտրվում է ու հարցերը շարվում են իրար հետևից ու յուրաքանչյուր ահաբեկչի դրդապատճառը փորձում ես հասկանալ: Օրինակ թե ինչո՞ւ 4 տարի ղարաբաղյան ճակատում կռված Դերենիկ Բեջանյանը զենքը ձեռքին մտավ Ազգային ժողով: Արդյո՞ք այն բանի համար, ինչ ինքն է ասում, որ իրենից ավելի քիչ վաստակ ունեցող կամ ընդհանրապես չկռված պատերազմի մասնակիցները միլիոնատեր են դարձել, իսկ ինքը չքավորության մեջ ապրում էր հանրակացարանում ու չէր կարողանում ընտանիքը կերակրել: Այսինքն անարդարության նկատմամբ առաջացած զայրույթը չկարողացա՞վ սանձել: Իսկ ինչո՞ւ Էդուարդ Գրիգորյանն ու Դերենիկ Բեջանյանը, որ ոչ մեկին չեն սպանել, ԱԺ դահլիճ են մտել երբ սպանդն ավարտվել էր պիտի ցմահ դատապարտվեն: Ինչու է ցմահ դատապարտվել Աշոտ Կնիազյանը, որ ընդհանրապես մուտք չի գործել ԱԺ և ահամբեկչությունից հետո երկու օր հանգիստ իր երթուղայինն է քշել: Եվ արդյո՞ք Նաիրի Հունանյանը և նրա եղբայր Կարենը, եթե ինչ-որ տեղից հրահրվել են, ապա այդ տեռորը արել են առանց նյութական շահի, այդպիսի մեծ ռիսկի գնացողը դա կանե՞ր փողի համար: Եթե դրդապատճառը փողը չի ապա ի՞նչն է: Ուրեմն գաղափա՞ր կա տակը:
Իսկ հայերը, դե ընդհանրապես մարդիկ երբեմն ավելի մեղմ են վերաբերվում էն տեռորին, ուր կա գաղափար, նույնիսկ լինում է, որ դրական են վերաբերվում, իսկ երբեմն էլ ահաբեկիչին հռչակում ազգային հերոս: Եվ հակառակը, աններող են այնտեղ ուր միայն շահ կա: Ուրեմն հարցերի պատասխանները կարող է ավելի ներողամիտ վերաբերմո՞ւնք առաջացնել կալանավորների նկատմամբ: Բայց չէ՞ որ ներողամտությունը հարված է հենց համակարգին` Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ստեղծած և այժմ Սերժ Սարգսյանի ղեկավարած համակարգին:
Իսկ հարվածը համակարգին առաջացնում է այլ խնդիրներ, թե այսօրվա ընդդիմությունն ու իշխանությունը արդյո՞ք քաղաքական ընդդիմադիրներ են, թե՞ ուղղակի նույն դասակարգին պատկանող հակառակորդներ, որ 17 տարվա մեջ փոքր խմբով յուրացրին համաժողովրդական, բոլորիս պատկանող ունեցվածքը, թույլ չեն տալիս իշխանության հետ կապ չունեցող մեկը հարստանա, ձեռներեցություն ցուցաբերի և հիմա էլ իրար դեմ պայքարում են եկամտի աղբյուրներին տիրանալու համար, բայց գործում են ժողովրդավարության ու ազատության անունների տակ:
Իսկ եթե ընդդիմություն կոչվածը հեչ էլ գաղափարկան ընդդիմություն չի, ապա ո՞վ է արդյոք ընդդիմությունը, գուցե անգլուխ ընչազուրկ, շահագործվող աշխատավոր կամ գործազուրկ, սեփականաշնորհումից զրկված մի զանգվա՞ծ, որին կապիտալի տարբեր ներկայացուցիչներ նախրի պես օգտագործում են իրար դեմ, որ զավթեն իրարից պետական իշխանությունը: Ու մեկ էլ պարզվում է, որ մամուլն էլ` թե՛ ընդդիմադիր թե՛ իշխանական այդ նույն դասակարգի ձեռքում է, այդ դասակարգինն է, որի տարբեր թևեր լրատվության անվան տակ պրոպագանդա են անում, որ այդ ընչազուրկ մասսային ավելի արդյունավետ օգտագործեն իրար դեմ: Ու բախումից առաջանում է մարտի մեկ իր 10 զոհերով, որոնց մեջ այդ դասակարգի ոչ մի ներկայացուցիչ չկա:
Տաբուն քանդելը ճաքեր է առաջացնում զլմ-ների մշակած համակարգում, պարզվում է «ամեն ինչ ասող» ըդդիմադիր մամուլը ոչ միայն բազմակարծություն չի ապահովում, այլև չի հրապարակում մի տեսակետ, որն իշխանությանն էլ է դեմ: Որ խոսքի ազատությունը ոչ միայն պետությունն է խոչընդոտում այլև հենց ընդդիմադիր մամուլը, որ խոսքի ազատության խնդիրը միայն պետական իշխանության հարց չէ այլ մի այլ իշխանության, այս երկրը քամելով հարստացած դասակարգի` կապիտալի իշխանության, որ ներկայացնում են ընդդիմության երկու թևերն(Տեր-Պետրոսյանի ու նոր ձևավորվող ընդդիմությունը Քոչարյանի գլխավորությամբ) ու իշխանությունները, որ հոկտեմբերի 27-ը հենց այդ կապիտալին էր հարված ու որ ահաբեկչությունը սպանել է այդ կապիտալի կուտակման կնքահայրերից մեկին, նրա սիմվոլին:
Ու որ Գալուս Սահակյանը ասում է, թե հոկտեբերի 27-ի կալանավորներին այցելելը, այսինքն նրանց խոսք տալը պետական անվտանգության խնդիր է առաջացնում, ապա նկատի ունի իշխանության համակարգն է վտանգի ենթարկվում, կրկնում եմ ոչ թե պետական այլ ընդհանրապես այն իշխանության, որ ձևավորվել է 90-ականներին ու գործում է հիմա: Ու հենց էստեղ իրենց համերաշխությամբ դասակարգի երկու թևերը մատնում են, որ նույն համակարգի ծնունդն են ու նրա ներկայացուցիչները:
Հարց կառաջանա` գուցե նրանք այնքան զգայուն են մարդասպանների կամ մարդասպանության մասնակիցների նկատմաամբ մարդկային վերաբերմունքից, որ փշաքաղվո՞ւմ են: Ինչպե՞ս, այդ դեպքում ինչո՞ւ ընդդմադիր մամուլը դիկտաֆոնները ձեռքը չնետվեց Տիգրան Նաղդալյանի հարազատների մոտ, երբ չորս տարի նստելուց հետո ազատեցին նրա սպանությունը կազմակերպող Վազգեն Սարգսյանի եղբորը` Արմեն Սարգսյանին, Ինչո՞ւ էին հիացմունքով լսում, երբ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը հայտարարում էր` ինձ ընտրելով ընտրում եք Վանո Սիրադեղյանին, մեկին որի վրա մի շարք սպանություններ կան: Ինչո՞ւ է ցույցեր անում որ ազատեն մի քանի հոգու գլուխ կերած Մուշեղ Սաղաթելյանին: Ինչո՞ւ: Պարզ է, սպանել միայն իրենց է կարելի:
Երբ Իննան նկարեց չորսին մահճակալներին նստած, ասի մի հատ էլ ինձ իրանց հետ նկարի: Հենց ընենց, սովորաբար լրարգրային աշխատանքի ժամանակ չեմ նկարվում, բայց էս անգամ, ասի նկարվեմ: Հիմա, երբ աղմուկ հանեց կալանավորների հետ Արտյոմ Խաչատրյանի լուսնկարը, էս լուսնկարի արժեքը աչքիս բարձրացավ:
Եթե լրագրողը այցելի որևէ մարդասպանի, մեկին որ միանգամից մի ամբողջ հինգ հոգիանոց ընտանիք է մորթել, լևոնական մամուլն ու Գալուստ Սահակյանը պարզ չի՞ որ բանի տեղ չեն դնի: Նրանց համար, հանրապետական թե ՀՀՇ, մարդն ի՞նչ է, մարտի մեկին տասը զոհեցին, պետք լինի հարյուրն էլ կզոհեին, իսկ ինչպես 96թ. Արշալույսի քեֆի ժամանակ Վանո Սիրադեղյանն էր ասում` պետք լինի 800 հոգի էլ կսպանեն: Նրանք հայտարարելով, թե այդ խուց այցելելը օրենքի խախտում է, նկատի ունեն որ տաբուն է խախտվել, որ ոչ թե ցմահներին չի կարելի այցելել, այն էլ այցելելուց հետո չեզոք կամ մարդկային վերաբերմունք ունենալ նրանց նկատմամբ, այլ հենց հոկտեմբերի 27-ի կալանավորներին, որ այդ այցելությունով խախտվում է իրենց սահմանած օրենքը: Ուրեմն ավելի անկեղծ լինելու համար Կոնգրեսն ու Հանրապետականը համատեղ պիտի նախագիծ ներկայացնեն ԱԺ, որ արգելվում է այցելել հենց Հոկտեմբերի 27-ով նստածներին:
Կարող են առարկել, թե «Ազատամտությունը» Սերժ Սարգսյանի ստեղծածն է, հետևաբար այս ամենն էլ իշխանության համաձայնությամբ է եղել: Այո, թող լինի Սերժ Սարգսյանինը, «Ազատամտությունն» էլ ներկայացնում է նույն դասկարգի, կապիտալի շահերը, բայց հստակ է, որ ամբողջությամբ Սարգսյանի վերահսկողության տակ չի, և մի 20 տոկոսով իր գիծն է տանում: Սերժ Սարգսյանի հեչ սրտով չէր լինի որ Վազգեն Սարգսյանի նկատմամբ իր ցուցադրած նվիրումը քանդվեր իր ու Վազգեն Սարգսյանի եղբայրությունը արտահայտող Ալեգրովայի ձոներգի կլիպը հեչ լիներ, դրա վրա ծախսված փողերը իզուր դառնային մի թերթի պատճառով, որն ինքն է ստեղծել: Էլ չասած, որ «Ազատամտությունում» ազգային ողբերգություն խորագրի տակ հայհոյեն մարդկանց ու խմբեր, ինչպես` Ռուսաստանում Հայաստանի դեսպանին կամ նախագահի գլխավորած իշխող հանրապետական կուսակցությանը, որոնց դեմ Սերժ Սարգսյանը ոչինչ չունի ու չէր ուզի թշնամացնել նրանց:
Պատահական չի, որ Արտյոմ Խաչատրյանին շիզոլինի է անվանում հայկական մամուլը, բա շիզոլինի չի ի՞նչ է, որ հանգուցյալ Վազգեն Սարգսյանին է քննադատում, հայտարարում է որ նա չարիք էր, մի բան որ մենակ թերթին վնաս կբերի, քաղաքական ամբողջ վերնախավի միայն վրդովմունքը կառաջացնի ու ոչ մի շահ չի բերի: Մեռած մարդու հանցանքները բացահայտելը չի մտնում հայկական մամուլի օրակարգի մեջ, բացահայտես որ ի՞նչ, մեռածը շանտաժին չի կարող ենթարկվել, չի մուծվելու, որ էլ իր դեմ չգրեն: Շիզոն հենց շեղումն է «նորմայից» շեղումը հայկական մամուլի մշակված նորմերից: Իսկ հակառակ շիզոիդության հոգեպես հավասրակշիռ հայ խմբագիրը, նորմայի մեջ գտնվողը նա է, ով թերթի ամեն քառակուսի սմ-ում գիտի ինչ դնի որ շահավետ լինի, ու հաշվի, թե որևէ բիզնեսմենի կամ օլիգարխի կամ պաշտոնյայի դեմ մի անգամ տպելով նա ինչքա՞ն կմուծվի, որ էլ քֆուր չստանա: Իսկ իշխանության մամուլի նորմայով` ի՞նչ չտպի, որ հանկարծ իշանության մեջ գտնվող որևէ բարձրաստիճան պաշտոնյայի զայրույթը չառաջացնի:
ՀԳ. «Հայական ժամանակի» հրապարակած լուսնակարից հետո Նուբարաշենի քրեակատարողական հիմնարկում ծառայողական քննություն է տարվում: Չգիտեմ ինչքանով է ճիշտ, ասում են, թե էդ քննության շրջանակներում կանչվել է հարցաքննության ցմահ կալանավորների զբոսանքը հսկող հսկիչը և հենց էդ պահին, երբ կալանվորների վրա հսկողություն չի եղել, բանտից փախել են երկու ցմահ դատապարտվածները: Եթե էդպես է, ուրեմն մաղթում եմ որ էս հրապարակումից հետո նոր ծառայողական քննություն տարվի:
Լուսանկարները Իննա Մխիթարյանի
Facebook
Tweet This
Loading ...
Չէ Վահագ, ուղղակի տրյուկներդ շատ հնացած են ու անհետաքրքիր։ Ես քեզ ուրիշ բաներ էի գրել, դու չտեսնելու էիր տվել։ Ստիպված եմ կրկնել։
Էդիկին չեն մեղադրել քո ֆանտազիաների համար։ Նրան մաղադրել են 8 մարդ սպանելու մեջ։ Ոչ թե կազմակերպելու, ոչ թե օժանդակելու կամ մի ուրիշ բան, այլ սպանելու։ Անընդհատ գլուխ գովալու փոխարեն կոնկրետացիր։ Գործով ապացուցված է չէ՞, որ սպանությունները կատարել են Նաիրին ու Կարենը։ Այսինքն ոչ Էդիկը, ոչ Դերենիկը, ոչ Աշոտը չեն սպանել։ Գործով ապացուցված է չէ՞, որ Արմենակ Արմենակյանին այսպես կոչված ահաբեկիչներից ոք չի սպանել, բայց իրենց վրա դրին։ Էդիկն ու Դերոն դահլիճ են եկել սպանություններից հետո, իսկ Աշոտը ընդհանրապես շենք չի մտել։ Հիմա էս մարդիկ նույն պատիժն են ստացել, ինչ սպանողները։ Դու ուղղակի չես ուզում խոստովանել, որ հոկտեմբերի 27-ը հհշիզմի դեմ էր ուղղված։ Դու էլ որպես դրա ներկայացուցիչ փորձում ես աշխատավարձդ արդարացնես։ իսկ Էդիկի վրա գիտե՞ս ինչու ես կենտրոնացել։ Որովհետեւ էլի եմ ասում նա ձեր ամբողջ կաստայից խելոք է, Էդիկի մասին ոչ մի վատ բան ասող մարդ չեք գտել։ Իսկ դուք ձեզանից խելոքներին կամ սպանել եք կամ փակել եք կամ էլ հասցրել է երկրից հեռանալ։
arzuman Դու ինձ ահագին ծիծաղեցրեցիր, լուրջ եեեեեեեեեեեեեմ ասում… էս գրածներիցդ ամեն մեկի համար, պատկերացրու, մի 10 հատ պատասխան կգտնեմ… Բայց ի՞նչ ես կարծում, իմաստ ունի՞.
Իմաստ ունի՞, գրել մի բլոգ ում, որտեղ գրծներդ, ուրիշներն են որոշում, հաստատեն-հրապարակեն, թե… Ուրեմ լավ իմացեք` այնտեղ, որտեղ ուրիշներն են որոշելու, հաստատել կամ չհաստատել իմ գրածները, ես այնտեղ չեմ կարող լինել, պատկերացրու, այս պահին էլ, գրում եմ այն զգոցմունքով, որ քեզ հասցեյագրվող այս գրածս էլ, նախորդի, ու դրա նախորդի նաման անհայտացավ…
Լավ, էդ 2-ը անհայտացան, բա՞ մնացածը ու է, գրել էք « 51 մեկնաբանություն», բայց arzumanի սին մեղադրանքներից, ուրիշ բան չկա… սիլկեն միացրե´ք, սիլկեն` հղումը, հղումը, հղումը…
Ուրախ եմ որ քեզ խնդացրել եմ, հարաբերություններ սկսելու ամենալավ ձեւն է։
Ու հիմա որ իրար ճանաչում ենք, արի ու այդ իմ ասածներից ամեն մեկի համար 10 պատասխանները որ ունես այստեղ գրի։ Դրանով կապացուցես, որ իրոք երբ մի բան ասում ես կարող ես ապացուցել (“ես գիտեմից” բացի այլ կերպ)։
Ինչպես տեսնում ես թույլ տվել են որ ինչ ուզես ասես այստեղ։ Իսկ եթե թույլ չտան, դու ասելիքդ ինձ ասա նամակով arzumankhachigian@gmail.com
Լավ, սպասեք, չնայած ասեցի, որ էլ էս «գրաքննության» ենթարկող բլոգում չերևամ, բայց որ նախորդ գրածս չանայտացավ, սպասեք մի-երկու բան գրեմ, կարողա մեկն էլ իմ նման շշկռված, ձեր բոստանը ոտք դնի, մարդ ա, էլի, կկարդա, ինքն էլ` կծիծաղի.
arzuman ջաաաաաաաաաաաաաան
էս ինչի՞ մասին ես գրել. հլա մի անգամել կարդա` «Դու նաեւ մեղադրում էիր Ա. Խաչատրյանին նրանում, որ երբ նրան ձեռ է տալիս նա խոսքը հիմնում է արեւմտյան-ժողովրդավարական…», կարդացի՞ր, Դե որ կարդացիր, հիմա ասա տեսնենք, էդ ե՞րբ, որտեղ եմ այդպիսի մեղադրանք գրել, և վերջապես Ա.Խաչատրյանը ո՞վ է, ո՞ւմ …. հիմա էլ այստեղ պետք է ասեմ` սիլկեն, հղումը միացրու, ասա, կամ գրի տեսնեմ որտեղ եմ դա ասել…
Կարճ կապեմ` ոնց հարմար կգտնես
Վահագ,
բողոքդ տեղին չէ, այստեղ որևէ գրաքննություն չկա և բոլոր մեկնաբանությունները դրվում են բացառությամբ նրանց որոնք ուղղակի սեռական բնույթի վիրավորանքներ են պարունակում որևէ մեկի հասցեին: Եթե քեզ հաճելի է պատկերացնել ինքդ քեզ գրաքննված, ապա դա այլ խնդիր է:
Դե Վահագ, ամեն ինչ պրդեն պարզ է։
Ցանկանում եմ ավելացնել միայն այն, որ ի վերջո բլոգը նույնպես հասարակական քննարկման ձեւ է։ Իսկ քննարկման նպատակը խնդիրների հստակեցումն ու դրանց լուծման մասին տարբեր մոտեցումներ ներկայացնելն է, ի վերջո այդպես, օժանդակած լինելով ճիշտ որոշումների կայացման գործին։
Իսկ դու տարբեր մարդկանց տարբեր ձեւով ես հայտնվում։ Եթե Վահանի հետ բանավեճում փորձում ես քաղաքավար եւ իմաստուն երեւալ, հիշեցնեմ թե Ա1+ բլոգում, անդրադառնալով ոմն VACHO-կ խոսքին, ինչ դեր էիր կատարում։
28-11-2009 01:47:29 A1+ Բլոգ
http://a1plus.wordpress.com/2009/11/26/271099/#comments
“MI ELK KA, KAYER ! SPANEL BOLORIN ___ROB, DOD, LFIK, MUK, BURNASH !”
“Վաչո, բայց քո ասածն էլ ձև է, […] եթե կարծում ես որ դա է ճիշտ լուծումը, այդ դեպքում ինչու՞ ինքդ այն չես իրականացնում: … Նման գործերում ամենալավագույն ձևը` մենակ գործելն է […] գտիր մի ոչ մարդաշատ տեղ, ամեն անգամ հետդ մի տոպրակ քարեր վերցրու, գնա ու կոնկրետ մի տոչկայի վրա պարապիր: Համոզված եղի, որ 2-3 շաբաթվա ընդացքում ամենորյա պարապունքներդ կտան այն արդյունքը, որ 30, 40, 50 ու նույնիսկ ավելի տարածության վրա կկարողանաս բռիտ չափ քարը ուզածտ կետին խփես: Իսկ մարդու գլխի վրա վտանգավոր տեղերը քիչ չեն: Եվ հետո ամենևին էլ պարտադիր չի որ նա թիրախդ «գրողի ծոցը» գնա, որովհետև նա ու իր նմանները այդ դեպքում կսկսեն մտածել, որ քարը կարող էր մի-երկու սանտի աջ կամ ձախ. վերև կամ ներքև կպնել ու …”
Քանի որ Ֆրանսիայում ես, առաջարկում եմ շարունակես խնդալ, հիշելով rira bien qui rira le dernier խոսքը։
Հարգելի Արզուման,
ես ստիպված եմ ձեզ դիմել, որ այն մեղադրանքներից մեկը, որն ուղղել եք Վահագնին, պետք է հասցեագրվեր ինձ: Ես էի նշել Խաչատրյանի արժեքների փոփոխականության մասին` ըստ նպատակահարմարության, ոչ թե Վահագնը:
Դե ինչ, հավատամ որ հետայսու, գրածս քոմենթները այլևս չեն անհայտանա, ու փորձեմ պատասխանել arzuman ի հարցերին, իսկ որն էլ` հերքելու է, կհերքեմ դրանք: Բայց մինչ այդ, ուզում եմ մի քանի բան քրել, Վահանի գրածնի կապակցությամբ:
Վահան, անունս Վահագն է, Վահագ չի: Հա գիտեմ, դա տարածված երևույթ է, ուզում եմ ասեմ, որ չեմ ասու թե դիտավորյալ ես անունս կիսատ հնչեցնում, բայց ամեն դեպքում տեղեկացնեմ, որ տատիկիս մտահղացմամբ` «Հրեղեն ձիու» տարում, ու «Առյուծի» ամսին ծնված երեխայիս վրա դրած ՎԱՀԱԳՆ անունը, Վահան ջան, ես շաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաա եմ սիրում (հենց նոր գիտե՞ս, ի՞նչ էի խմում, շշի վրա` ՉԱՐԵՆՑԻ պատկերի տակ է գրված.
Ես եկել եմ դարերից, ու գնում եմ հաղթական
Դեպի դարերը նորից՝ դեպի վառվող Ապագան.
Ասում ես «բողոքդ տեղին չէ, այստեղ որևէ գրաքննություն չկա …», – Դե ասա տեսնենք, էդ ոնց էլ լինում, որ ես, իմ գրած` թիվ 1618 քոմենթից հետո, մինչև ` arzuman ի գրած թիվ 1624 քոմենթը, 2 ուրիշ քոմենթ եմ գրել, իսկ դրանք բլոգում չկան: ՈԻ՞ր են: Դրանցում սեռական բնույթի հայոյանքներ չկար, չէ՞, բա ի՞նչ եղան…
Վահան, հիշո՞մ ես, երբ դու «tert-am»-ում գրել էիր, որ ադմինիստրատորը լավ չի աշխատում, ես զարմացա ու քեզ գրեցի որ ես դա չեմ նկատել, քանի որ հենց սեխմում եմ «Ուղարկել» կոճակը, գրածներս հայտնվում են բլոգի քոմենթների շարքում: Երբ դու ինձ հրավիրեցիր այստեղ, ես չնայած նկատելով, որ հայտնվել եմ «Էդիկ Գրիգորյանին` ներում շնորհելու գործին լծված» կոմպոներների շրջապատում (հուսամ, որ գոնե այս մեկը չեք հերքի, հակառակ դեպքում անհասկանալի կդառնա ձեր ուզածը): Բայց այնուամենայնիվ սկսեցի մասնակցել: Չվերադարձա tert-ի, կամ` Ա1+-ի բլոգ, որովհետև այստեղ էլ, հիշատակածս բլոգների նման, քոմենթներս անմիջապես էին էկրանին հայտնվում: Սա ինձ համար կարևոր պայման է … Հետո այստեղ ինձ ձգեց այն, որ այստեղ ես ընդիմախոսներիս տեսա: Առաջին հերթի նկատի ունեմն` «հոկտեմբերի 27» գործով: Որովհետև, եթե ասենք գրական, լեզվաբանական, ու մի շարք այլ թեմաների «շախմատ» սկսվի, ես քիթս չեմ խոթի այդտեղ, հաստատ` «մատ» կլինեմ, իսկ «Հոկտեմբերի 27»-ի գործով «պարտյաները», ես այսքան ժամանակ տանուլ չեմ տվել, բայց չեմ էլ հրաժարվել` չեմ վախեցե, դեմս նստել ցանկացող, ցանկացած «խաղացողից» … Բայց եթե պետք է գրաքննություն իրականացվի, լավ, արի չասեմ` գրաքննություն, ասեմ` եթե այստեղ անփության պատճառով` քոմենթներ են անհայտանում, այտեղ բանավեճս չի ստացվի:
Մի առաջարկություն էլ անեմ, այս քոմենթներից անմիջապես վերև, որտեղ մեկնաբանությունների ընդանհուր քանակի մասին է գրված, դրա վրա սիլկա` հղում բացիր, որ սեխմողը նախորդ էջ կարողանա այցելի: Տես, ես ստիպված, ուրիշ ճար չգտնելով, մտնել կոդերի մեջ, ահագին ժամանակ կորցրի, ինչէ թե պարզեմ, որ վերևում http այս հասցեն գրելու տեղում` 23091-ի ու #comments արանքում, պետք է սա` &cpage=1 գրեմ: Հետո իհարկէ այդ հասցեն, ամբողջովին վիճակում, էջի կոդային բաժնում փնտրելուց հետո նոր գտա, որ ի տարբերություն, քոմենթների վերևի հատվածում, առանց սիլկան` հղումը միացնելու գրված « « Older Comments »-ին, քոմենթների ներքևում գրված համանուն բառերի սիլկա-հղումը միացված է…
Լավ, շատ երկարացրի, համ էլ` arzuman-ը սպասումա:
Տեսա՞ր, Արմենը, ոնց անկախ իր կամքից, եկավ ու չթողեց որ, երեկվա մտածածս հիմա գրեմ: Սպասիր պարզաբանեմ, ինքս եմ տեսնում որ դժվար հասկացվող նախադասություն գրեցի. Ուրեմ երբ տեսա, ժամը 04:12-ին գրած քո` թիվ 1631 քոմենթը, որում այդպես էլ չէիր պատասխանել իմ` զարմանք կտրած այն հարցին, թե` ե՞րբ ու որտեղ էի ես, նշածդ մի քանի տողը գրել ու Ա.Խաչատրյանն ո՞վ էր, ո՞ւմ…… Ցանկացա մի-քանի բառով պատասխանեմ, բայց քանի որ այդ պահին պարկած վիճակում էի ընթերցում, թողեցի այսօրվան: Դե այսօր էլ, ոնց որ տեսար` Արմենը եկավ, գրեց, որ դրանք իր խոսքերն են ու փաստորեն ապացուցեց (քո օգնությամբ), որ դու անուշադիր ես կարդում… Իմ կողմից էլ կավելացնեմ, որ դու, ոնց որ թե` ոչ միայն անուշադիր ես կարդում, այլ նաև` կարդացածիցդ բան չես հասկանում…
Կհարցնե՞ս` էդ ո՞նց, -Ասեմ arzuman յան, իհարկե կասեմ: Տես, «Ա1+»-ի բլոգից, իմ գրածներից էս մեջբերում, բայց ինչի նմատակով որ մեջբերում ես, մեջբերածդ, հեչ դրան չի ծառայում: Էլի կհարցնես` էդ ո՞նց… Պատասխանեմ, եթե նույնիսկ մի կողմ թողենք այն, որ մեջբերածդ հատվածը գրածիս ընդհանուր կոնտեքստից կտրածդ, դրանով իսկ ամբողջ իմաստը խեղաթյուրելու քո փորձը, ապա միայն մեջբերածդ հատվածն էլ բավական է պնդելու, որ անուշադիր ես.
Այսպես, «VACHO» ներկայացող ինչ որ մեկը կարծիք է գրում, թե մի ելք կա միայն` բոլորին սպանել (ռոբին, դոդին, մկին բուռնաշի և այլն, բայց վոնց տեսնում եք` սերժիկի անունը չի շեշտվում), Ես ի՞նչ պետք է գրեի այդ մարդուն, գրեի որ նրա արարքում պրովակացի եմ նկատում, ոչ թե անկեղծ արտահայտություններ: Մեծ հաշվով հենց այդպես էլ գրել եմ, որովհետև հարց եմ տվել, թե ինքը ինչի է այդ մասին այտեղ, այսինքն` բլոգում ասում, եթե կարծում է, որ շիշտը իր տեսակետն է, ինչո՞ւ հենց ինքն էլ դա չի իրականացնում: Ո՞րն է այդտեղ սխալս. թե կարծում ե՞ս, նա է, որ ասում եմ` «Վաչո դա էլ ձև է», հա, բա ի՞նչ է, եթե ոչ` ձև: Այլ հարց է, թե մեզանից ո՞վ, ինչպե՞ս է վերաբերվում այդ ձևին, բայց որ դա էլ է ձև, հաստատ է: Միգուցէ, քո կարծիքով սխալս նրանում է, որ մեջբերածդ ավարտում եմ` «…ամենևին էլ պարտադիր չի, որ թիրախը գնա «գրողի ծոցը»: Դու սրա մեջ, մարդ սպանելու կոչ ես տեսնո՞ւմ… Ամենևին էլ ոչ, ես շատ պարզ արտահայտվել եմ, որ սպանելու փոխարեն կարող են նաև գլուխները կոտրատել, ստիպելով որ մնածեն այդ մասին որ ժողովուրդը կատաղել` քար ու փայտ է ձեռքը վերցրել, ու այդ քարերը կարող էին գլուղները ծակելու փոխարեն «գրողի ծոցը» ճամբելու ուղեգրեր դառնաին.
Անցնենք առաջ, arzuman դու արդեն որերրորդ անգամ` գրում, կամ քե ասածի պես` ավելացնում ես, այն մասին, թե ինչ է բլոգը: Ուղում ես ասես` բլոգները կոնկրետ հարցերի շուրջ քննարկումներ իրականացնելու նպատակով ստեղծված` ազատ տարածքներ են: Հա, շատ բարի, բայց դա խի՞ ես ինձ ասում, էսքան վաղտ տեսել ես, որ թեքուզ մի անգամ մեկի գրեմ, թե այսպես կամ այնպես մի մտածիր, այլ այս մի պեսի ու այն մի պեսի նման մտածիր… ես գրում եմ այն, ինչպես որ մտածում եմ, հակառակվում եմ այն գրածներին, ինչին որ կարողանում եմ հակառակվեմ, բայց երբեք չեմ ասում այսպես մի գրեք, այնպես գրեք, ենպես որ arzuman յան, արի համաձայնվիր, որ էս բլոգային կանոնների մոմենտով արած դաստիրակչությանդ փորձը, լռիվ սխալ հասցեյով ես գրում… Միգուցէ, այս դեպքում էլ, պատճառը էլի անուշադրությունն է (քո), ու էլի իմ ու ուրիշների գրածները կարդացել ու հիմա էլ մտքերն ես իրար խարնել: Ասում եմ` միգուցէ, որովհետև վերադառնալ, ու հենց միայն քեզ հասկանալու համար կարդալ բոլորի գրած քոմենթները, պարապ մարդու զբաղմունք կստացվի: Լավ, ինչ որ է, անցնենք առաջ.
Ասում ես. ………….. լավ, կներես, այս պահին «պաուզատ» տամ, հոգնեցի, դուրս գամ մի քիչ մաքուր օդ շնչելու, հետո հենց հավես ունենամ, կգամ կշարունակեմ, հա՞… Դե առայժմ
Կներես անվանդ ն-ն չգրելու համար:
Վահագն ջան, կարծում եմ արժի խուսափես հետապնդման մանիայից: tert.am-ում էլ էր տեղնիկական պատճառով որ քոմենթներն չէի կարողանում էջ բերել, այստեղ էլ, եթե քոմենթ ես գրել ու չի հայտնվել, ապա տեխնիկական պատճառով է եղել:
Հարգելի Արմեն,
Ճիշտ ես, ես անուշադիր եմ եղել եւ Վահագնին եմ վերագրել քո ասածը։
Ես էլ եմ ընդունում որ Խաչատրյանի մոտ այդ երեւույթը գոյություն ունի։
Ու Հայաստանի հիմնական խնդիրներից մեկն էլ դա է։
Մի կողմից օրենսդրական առումով եւրոպականացում է տեղի ունենում (մարդու իրավունք, 1000 ու մի հրչակագրեր) ու մյուս կողմից շարունակում ենք վախ ստեղծող տարբեր գործիքների միջոցով ձեռնավարվող, վերահսկվող եւ լճացման պարտադրվող հասարակությունում ապրել։
Օրենքը շարունակում է իր դիրքերը զիչել ուժի դիրքերից խոսողների առաջ։
Ու ամեն անգամ երբ Խաչատրյանը, կամ նրա նման որեւէ մեկը ցանկանում է ՕՐԵՆՔԻ ՄԻՋՈՑՈՎ պայքար մղել ուժի կենտրոններից որեւէ մեկի դեմ, այդ ուժի կենտրոնները պատասխանում են Խաչատրյանին նույնպես օրենքով… սակայն մի դատաիրավական համակարգի շրջանակներում, որտեղ ուժային (վախ ծնող) միջոցներն են դատաորների վճիռները կայացնում։
Նման դեպքերում Խաչատրյանը, կամ նման վիճակում հայտնված որեւէ անձ, պարզ է որ սկսելու է խոսալ ասիական արժեքների գերակայության մասին։
Վահագ,
Ես VACHO-ին քո տված պատասխանը կոնտեքստից դուրս չեմ ներկայացրել քանի որ իմ խոսքում ես եմ որոշում կոնտեքստը, որն էր այն, որ եթե նույնիսկ պատասխանում ես մեկին, այս դեպքում VACHO կոչեցյալին, դու փորձում ես նրա վրա ինչ որ ազդեցություն ունենալ։ Այդ ազդեցությունը կարող է լինի դրական (դավայ Վաչո խփի սաղին) կամ բացասական (այ տղա այդ ձեւը անընդունելի է)։ A1+ բլոգում դու էլ գիտես որ Զուրաբյան Լեւոնի համակարգչում պատրաստված comment-ներն են, որոնք 100 տարբեր VACHO-ների ձրի տրամադրված բջջային հեռախոսների միջոցով forward է լինում։ Դու ի՞նչ գործ ունես նման բլոգում։ Սա էր իմ ասածի կոնտեքստը։ Հատկապես որ դու VACHO-ի խոսքին անդրադառնալով, ցույց ես տվել, ու այստեղ էլ կրկնում ես, որ իրոք բռնություններով գործելու ձեւը ճիշտ ես համարում։ Իսկ ես համոզված եմ որ պետք է ներհայկական արյունահեղությունը միշտ բացառվի։
Ինչ վերաբերում է իմ նախորդ գրածին, (որին դու միայն խնդալով ես պատասխանել), խոսքը հատկապես նման բանաձեւերի մասին էր, ինչպես օրինակ “ԱԱՆ մոտ կանգնած իմ աղբյուրներից իմացա որ…”։ Չէ՞ որ որեւէ մեկը կարող է նման նախադասություն կազմելով հայտնել որեւէ մեկի X-րդ վարչության ագենտը լինելու “փաստի” մասին։ Անշուշտ կարելի է աղբյուրներից եկած տեղեկություններ ունենալ, սակայն դրանց պետք է վերաբերվել մի փոքր զգույշությամբ, ու երբեք ամբողջ մի տեսության հիմնաքարը չդարձնել։
Նաեւ քո գրածներում կա մի երեւույթ, որտեղ դու կապում ես տարբեր դեպքեր իրար, գտնելով դրանց միջեւ կապեր որոք գոյություն ունեն նույնպես վերոնշյալ ենթադրական կամ թույլ “փաստերի” ձեւի տակ միայն։ Օրինակ, երբ դու կապում էիր հոկտեմբեր 27-ը դաշնակցության հետ, կամ դաշնակցությունը Ղուկասյանի դեմ կատարված մահափորձի հետ, կամ դրոն եսիմ որ հատուկ ծառայության հետ, կամ Նաիրին նույնպես այս կամ այն ծառայության հետ… Մինչդեռ, դու էլ, որպես լրագրող պիտի որ իմանաս, որ նման բաներ հայտարարելու համար լուրջ հետազոտություն պետք է կատարած լինես, ու ոչ միայն ասես որ այդ հետազոտությունը կատարել ես, այլ՝ ցույց տաս քո ստացած նոր ապացույցները։ Իսկ եզրակացությունը ապացույց չէ։ Հատկապես երբ ենթադրյալ փաստերի վրա է հիմնվում։ Եթե հայկական Watergate ես ցանկանում իրականացնել պետք է լինես հայկական Bob Woodward-ը։ Այն ժամանակ բոլորը կընդունեն քեզ։
Ինչ վերաբերվում է բլոգների իմաստին, ես չեմ ասել որ այսպես մի գրի։ Պարզապես այս բլոգում խոսք էր գնում մի քանի հստակ հարցերի շուրջ, ա) արդյո՞ք պետք է ժպտալու իրավունք տալ հոկտեմբեր 27-ի դատապարտյալին, բ) արդյո՞ք Վ. Սարգսյանին սպանելով հոկ 27-ի դեպքը մեր ազգի համար օրհնություն չեղավ, գ) ոչ մեկին չսպանած ու չկրակած մարդկանց ցմահ են տվել, արդար է՞ թե չէ եւ այլն… Իսկ դու ներկայացրեցիր քո տեսությունը, ըստ որի Էդիկը ագենտ է, ու որ հիմնական հանցագործը նա է, եւ այլն։ Այսինքն քննարկման նյութի դաշտը փոխեցիր, ու դրանով բլոգը կանգ առավ։ Եթե դա էր նպատակդ, ապրես։ Ինչ խոսք, փորձարու ես այս իմաստով։ Բայց ես էլ իրավունք ունեմ ցավ հայտնելու, որ առաջին անգամ երբ հոկտեմբեր 27-ի մասին առանց տաբուների խոսակցություն էր գնում, քո ներկայությունը կասեցրեց այն։ Ու այդ բոլորի հիմքում էր ընկած “ԱԱՆ-ի մոտ կանգնաց” քո աղբյուրի ասածը…
arzuman ինձ այսքան ժամանակ, չի հետաքրքրել, թե որ բլոգում, ո՞ւմ համակարգչի, ի՞նչ comment-ներն են … …………….
arzuman, դե հիմա ուշադիր լսիր, նոր կարդացի, էս վերջին գրածդ, որ մեկ բառով որ անվանեմ, դարձյալ կստացվի` անուշադրություն, բայց այս անգամ, միանգամայն իրավունք ունեմ ավելացնելու` փնթի անուշադրություն: Եթե շատ խորանանք, միգուցե նաև` դիտավորություն, ավելի ճիշտ ապատեղեկատվություն տարածելու անհաջող փորձեր… մի հոսքով ցանկանում էի գրել, մանրամասնորեն ու հերթով պատասխանել գրածներիդ, դրա համար էլ բարձրացա քոմենթիդ սկզբնամասը, որպեսզի գրածիցդ մի հատված copy անեի, այստեղ` վերևում կիսած թողածիցս հետո մեջբերեի ու շարունակեի ասելիքս, բայց էս մի անգամը, աչկս նկատեց, որ իմ Վահագն անունը կիսատ ես գրել… Բա ես հիմա քեզ ի՞նչ ասեմ, դու ի՞նչ ես կարծում: Թե ես ինչ եմ կարծում, դա թողեմ ինձ, ես իմ կարծիքը կազմել եմ, ու ասելիքս էլ, հենց նոր ասեցի: Թե ի՞նչ, դա դու քո համարը կարող ես գուշակել` քանի անգամից որ կգտնես, իմ համար արդեն մեկ է…
Դու ընդամենը դիտավորությամբ` իմ ու Վահանի հետ զրույցում գրածս, անվանս վերաբերվող (ի դեպ` մաքուր հայկական անուն) մասը կարդացել, ու որոշել ես կիսատ գրել… ի՞նչ կարող եմ անել ես, դա է քո մակարդակը: Իսկ ինձ պատիվ չի բերում, քո տեսակի հետ զրուցելը, թեքուզ և հակառակը կողմերից…
Ես էլ գրելու բան չունեմ ու ընդհանրապես քո ներկայությունը, թեքուզ և վիրտուալ աշխարհում ինձ չի դզում, տհաճ է… Պատկերացրու, որ եթե հիմա հետևիցս խոսես, չեմ զարմանա: Էսքան բան!!!!!!
Հարգելի Արզուման,
ճիշտն ասած, Խաչատրյանի շուրջ խորանալ չէի ցանկանում, և գրել էի զուտ այն իմաստով, որ նրա “համարձակ” գրչի մարգարիտները, սկանդալային և հետևաբար` ուշագրավ լինելով, չեն կարող արժանահավատ լինել գոնե ինձ համար: Եվ նրա ձեռնարկած քարոզարշավի անաչառությանն ու ազնիվ մղումներին չեմ կարող հավատալ, իսկ համարձակության լեգենդն ուղղակի ծիծաղելի է: Իհարկե, անսկզբունքայնությունը բնորոշ է գրեթե բոլոր քաղաքական գործիչներին և վերլուծաբանների մի մասին (ի դեպ, Խաչատրյանի թերթը շատ բծախնդրորեն նկատում և վերլուծում է ոմանց անսկզբունքային վայրիվերումները, իսկ իր սիրելի գործիչների նմանատիպ, շատ ավելի ցցուն դրսևորումներն իրեն հատուկ “ճկունությամբ” համարում է հայրենասիրության և անշահախնդրության ապացույց), սակայն 100 տոկոսանոց շրջադարձերը, երբ Ծառուկյանը “անասնակերպ”-ից վերածվում է քաղաքական դաշտի սանիտարի, “մտածող մարդ” Փաշինյանը` բակտերիայի, արտառոց է նույնիսկ Հայաստանի համար:
Ես բոլորովին չհասկացա ձեր բացատրությունը Խաչատրյանի վարքի վերաբերյալ: Այսինքն` նա ցանկանում է ՕՐԵՆՔԻ ՄԻՋՈՑՈՎ պայքար մղել ուժի կենտրոններից մեկի դեմ, նրան հակադարձում է բիրտ ուժային համակարգը, և խեղճ մարդը սկսում է խոսել ասիական արժեքների գերակայության մասին։ Այսինքն` եթե բիրտ համակարգը նրան չհակադարձեր, նա պետք է պրոպագանդեր ասիական արժեքները, բայց քանի որ հակադարձեց, խոսում է այդ արժեքների դեմ: Ինչևէ, ես հակված չեմ նրա քայլերին բացատրության փնտրելուն, քանի որ այդ “պայքարին” չեմ հավատում:
Ա1+-ի բլոգում հավաքվում են լևոնականները և հայհոյում իրենց հականերին: Ես յանտեղ չմասնակցեցի, քանի որ հետաքրքիր չէր, և տհաճ էր, որ թեկուզ հայհոյանքի միջոցով անուղղակիորեն արժևորում են որոշ կերպարների` ուշադրություն հրավիրելով նրանց վրա: Դրա համար սկսեցի այստեղ գրել, բայց շուտով փոշմանեցի, որովհետև այստեղ էլ հավաքվում են այն մարդիկ (չհաշված Վահագնին, մյուս բոլորն ավելի քան համախոհ են, եթե նույն անձը չի տարբեր անուններով), որ մեկընդմիշտ պարզել են իրենց համար այն, որ ամբողջ ժողովուրդը ատում էր Վազգենին, իսկ ահաբեկիչների քայլերը պետք է բացատրել դրանից ելնելով: Իհարկե, այլ կարծիք կարող են ունենալ միայն շահագրգռվածները, վախի ու պրոպագանդայի զոհերը:
Հարգելի Արմեն
Կարդացի գրածդ ու փոքր ինչ տխրեցի:
Կյանքը, ինչպես գիտես, շարունակվում է, և կյանքում ամեն ինչ փոփոխական է: Բայց անսկզբունքայնության հետ դա կապ չունի: Իհարկե, եթե խորը մտածենք, ապա Գագիկ Ծառուկյանին էսօր էլ կարելի է անվանել անասնակերպ, սակայն դա չի նշանակում, որ նա սանիտար չէ: Եթե այդ հազար երիտասարդին նա չհավաքեր, ապա նրանք կդառնային կամ դաշնակ, կամ լևոնական, մի խոսքով, ավելի վտանգավոր տարրեր: Ծառուկյանը նրանց փրկեց, և չեմ կարծում, թե նրանից երիտասարդները վատ բան կսովորեն: Նա ինչ-որ հայկական երազանքի մարմնավորում է` հարուստ է, ուժեղ է, հարցեր է լուծու, ինչը մեր ջահելները սիրում են: Ժամանակը կգա, հայկական երազանքի նոր մոդելներ կծնվեն: Իսկ հիմա երևի թե կհասկանաս, թե ինչու Ծառուկյանին լավ եմ վերաբերվում և չեմ կոչում անասնակերպ:
Մի բան էլ ասեմ. Սերժ Սարգսյանը աչքիս լույսը չէ, բայց միաժամանակ ասում եմ, որ նա ազգային փրկություն է այս պահին: Եթե տեսնես, թե ովքեր են ուզում նրան փոխարինել, ապա ինքդ կհամոզվես, թե որքան է թանկ Սերժը մեր համար: Եվ արժե արդյո՞ք նրան այսօր թիրախ դարձնել: Կարծում եմ` ոչ, թիրած նա չպիտի լինի, թեպետ հիանալի տեսնում ենք նրա բոլոր վրիպումները, սխալները (այդ թվում կործանիչ):
Ինչ վերաբերում է Նիկոլին, ապա դրա մասին չեմ ուզում խոսել` հիգիենայից ելնելով:
Այսքանը:
Ես միայն Արզումանի ու նրա համախոհների հետ էի զրուցում (եթե նրանք տարբեր մարդիկ են)` ևս հիգիենայից ելնելով: