Հայերեն   English   Русский  
հասարակություն
Պարադոքսալ ազգ ու երկիր ենք, այնքան, որ կարող ենք առանց մտածելու այս երկրի համար կյանք տալ, արյուն թափել, բայց հեշտությամբ թողնել ու հեռանալ:
Հայկական բարձրագույն կրթության նախաձեռնությունն արդեն 7 տարի է՝ Հայաստանի բուհերում սովորող մագիստրոսների և ասպիրանտների համար իրականացնում է ամառային ծրագիր,
«Դպրոցում մեր հերոսների կյանքն ու սխրանքները պետք է շատ ներկայացվեն։ Պետք է հասնենք նրան, որ երիտասարդ սերնդի լավագույն ներկայացուցիչները ռազմական գործն ընտրեն որպես մասնագիտություն։ Թե չէ հիմա լավերն այլ մասնագիտություն են ընտրում, ռազմական ինստիտուտ հիմնականում գնում են ոչ գերազանցիկները»,- ասում է 87-ամյա փոխգնդապետ Զավեն Հարությունյանը՝ ամփոփելով Վ․ Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտում դասավանդման իր տարիների փորձը։
Ուկրաինայի Խարկով քաղաքում կայացած բռնցքամարտի Եվրոպայի առաջնությունից Հայաստանի հավաքականը վերադարձավ մեկ ոսկե մեդալով։
«Յուրաքանչյուր երկիր, որքան ճիշտ ու նպատակասլաց օգտագործի իր ռեսուրսները, այնքան ավելի շատ հաջողությունների կհասնի: Եվ մենք պայքարում ենք, որ ճիշտ օգտագործվեն այն մտավոր ռեսուրսները, որ այսօր Հայաստանն ունի»,- ասում է «Համալսարանական կրթությամբ կանանց ասոցիացիա» ՀԿ-ի նախագահ Ջեմմա Հասրաթյանը:
Դեռևս պաշտոնական վիճակագրություն չկա, թե նախորդ տարվա համեմատ այս տարի որքանով է աճել կամ նվազել ծանր հանցագործությունների թիվը: Սակայն գրեթե ամեն օր արձանագրվում են ահասարսուռ դեպքեր: «Անկախն» այս համարում ներկայացնում է որոշ մանրամասներ վերջին օրերին առավել մեծ հնչեղություն ստացած ծանր հանցագործությունների մասին:
«Ինչպե՞ս է, որ իմ հայրը, որ գյուղացու արդար քրտինքով ապրուստ էր վաստակում, կուլակ էր, իսկ ներկայիս օլիգարխները` ոչ»,- հարց է բարձրացնում 82-ամյա Գևորգ Անտոնյանը, որ իր ողջ կյանքի ընթացքում խտրական վերաբերմունքի ու կասկածանքով լի հայացքների է արժանացել «կուլակի որդի» լինելու պատճառով:
Ամեն տարի մայիսի վերջին ամենաուրախ իրադարձություններից է վերջին զանգը, երբ փողոցում տեսնում ես խմբերով, ուրախ բացականչություններով, գեղեցիկ հագնված ու զանգերը կրծքներին հպարտորեն զրնգացնելով քայլող շրջանավարտներին: Միշտ էլ վերջին ու առաջին զանգերը գիտակցությանդ մեջ թաքուն շշնջում են, որ կյանքը շարունակվում է: Առաջին զանգով դպրոց է գալիս հերթական սերունդը և վերջին զանգով, դպրոցի նստարանը թողած, մեծ կյանք է մտնում հերթական սերունդը, հների տեղ նորերն են գալիս, ինչպես ծովի ալիքները, երբեմն շառաչելով, ...
«Տեսա նրան (Կուկունյանին) Կարսի մեջ, երբ բանտից տանում էին բաղնիք: Ամբողջ ժողովուրդը սիրով և հիացումով կը նայեր այդ բարձրահասակ, վայելչակազմ երիտասարդին, որ հագած չերքեսկա և փափախ՝ դյուրաշարժ և ժպտադեմ կը քալեր կոզակներով շրջապատված: Հետագային՝ 16 տարի վերջը, ես նորից տեսա Կուկունյանը, երբ նա ազատվելով ռուսական տաժանակիր բանտից և Սախալին կղզիի աքսորից՝ եկավ Կովկաս սպիտակ մազերով ու մորուքով, բավական գերցած ու դանդաղաշարժ,- խոհուն ծերունի մը, որ հեռավոր իսկ նմանություն չուներ այն երիտասարդի հետ, որ ...
Ո՞րն է մայիսի 28-ի խորհուրդը` դժվար է միանշանակ ասել: Արժևորել այն` նշելով միայն ձեռքբերումները, հաջողությունները, կնշանակի դասեր չքաղել պատմությունից, կրկնել այն սխալները, որոնք խանգարեցին առաջին հանրապետության կայացմանը, ու նրա կործանման պատճառների վրա աչք փակել:
Copyright © 2014 — ankakh.com. All Rights Reserved. Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է: