Հայերեն   English   Русский  
հայրենիք
2012 թվականից ի վեր անդրադառնում եմ հայրենադարձության թեմային` ընթերցողներին ներկայացնելով աշխարհի տարբեր ծայրերից հայրենիք տեղափոխված մոտ 4 տասնյակ հայրենադարձների հետաքրքիր ու հուզիչ պատմություններ: Այս տարի որոշեցի հետադարձ հայացք ձգել հերոսներիս ճակատագրերին և հետաքրքրվել` նրանք նույն ոգևորությամբ ու սիրով կառչա՞ծ են Հայաստանին, չե՞ն հիասթափվել ու հեռացել և ինչո՞վ են զբաղված այս պահին:
Սևակ Խանաղյանը ուկրաինական «Х-фактор»-ում ներկայացրեց իր հեղինակային նոր երգը՝ նվիրված Արցախյան հերոսամարտի զոհերի հիշատակին՝ հուզելով ժյուրիին ու հանդիսատեսին:
Հունիսի 27-ին ֆեյսբուքյան օգտատեր Նելլի Շուշի Մարտիրոսյանի գրառումն այն մասին, որ ինքն ամուսնու` Ստեփանի ու փոքրիկ դստեր` Շուշիի հետ ԱՄՆ-ից մեկընդմիշտ վերադառնում է Հայաստան, շուրջ 5700 «լայք» էր ստացել ու հուզել հազարավոր հայերի. «Մամ ջան, մի՛ լացի։ Ես գնում եմ իմ սրտի երկիրն ապրելու։
Արձակուրդիս մի մասը որոշեցի ընտանյոք անցկացնել Հայկական լեռնաշխարհի ամենագեղատեսիլ անկյուններից մեկում, որը բազմաթիվ զբոսաշրջիկների կարծիքով՝ իր անկրկնելի բնությամբ չի զիջում Շվեյցարիային:
«Շատերը կարծում են` խենթ եմ, որ Ամերիկան թողել եմ ու եկել Հայաստան: Բայց մարդիկ էլ կան, որ հասկանում են»,- ասում է 35-ամյա Էդվին Միռզայանսը, որ 2011-ից ի վեր Հայաստանում է բնակվում:
1987 թվականն էր, մեր երկրում գորբաչովյան պերեստրոյկան իր տարերքի մեջ էր: Սկսեցին թույլատրել Հայաստանի զբոսաշրջիկների որոշ խմբերի այցը կապիտալիստական երկրներ:
«Արյան գնով էլ լինի՝ կպահենք մեր հողերը ու ոչ մեկին չենք զիջի: Հող զիջելու խոսակցություններն անիմաստ են. զինվորն այդ հարցը չի էլ քննարկում»,- ասում է ժամկետային զինծառայող, 19-ամյա Գոռ Գնունյանը:
Ֆեյսբուքյան օգտատեր Աշոտ Սարգսյանը լուսանկար է տեղադրել իր էջում, որտեղ ընկերների հետ Արցախ տանող ավտոճանապարհի ցուցանակի մոտ պաստառ են փակցրել, որի վրա գրված է. «Տարածքը, որի վրա երազանքներ ունեցող զինվորի արյուն է թափվել, այլևս սոսկ հողակտոր չէ, այլ ՀԱՅՐԵՆԻՔ, որը չեն զիջում»:
Դեռևս հինգ տարեկանից Բենիամին Եղոյանը զինվորական գործի սեր ուներ: Հիմա արդեն դժվար է ասել, թե ինչպես էր արթնացել այդ սերը, հա՞յրն էր ներշնչել, թե՞ ժառանգաբար էր փոխանցվել: Նա կրում էր 9 տարեկանում դժբախտ պատահարից զոհված եղբոր անունը: Սակայն մեկ ամսականից մինչև վերջ էլ նրան Բենիամին չասացին, այլ՝ Մոնթե, ի պատիվ ազգային հերոս Մոնթե Մելքոնյանի:
Քառօրյա պատերազմի պաթոսը կամաց-կամաց մարում է, կյանքը՝ շարունակվում, իսկ ողջ մնացած հերոս զինվորներն ապրում են պատերազմից բաժին հասած հոգսերով: Նրանցից մեկն էլ 20-ամյա Շանթ Ղազարյանն է` մի լուսավոր տղա, որ 2016 թվականի հունիսին պիտի զորացրվեր ու վերադառնար տուն, բայց ապրիլյան քառօրյա պատերազմը շեղեց նրա կյանքի ընթացքը:
Copyright © 2014 — ankakh.com. All Rights Reserved. Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է: