Հայերեն   English   Русский  
Անդրանիկ Թևանյան
ԽՍՀՄ փլուզումից հետո հետխորհրդային բոլոր պետություններում տեղի ունեցած հեղափոխություններն իրենց բնույթով նեոբոլշևիկյան են։
Երբ հայտարարվում է, որ ոչ մի «իզմ»-ի կողմնակից չեն, դա նշանակում է, որ ցանկացած «իզմ»-ի կրող կարող են լինել: Կախված «օրվա կուրսից» և ընթացիկ կոնյունկտուրայից:
Տոտալիտարիզմի հիմքում շատ հաճախ ընկած է պոպուլիզմը։ Տիրանը հենվում է զանգվածի վրա։ Զանգվածը տեր է ման գալիս, իսկ տիրանը՝ հպատակներ։
Ցանկացած հեղափոխական ուժ, որը վերցնում է իշխանությունը, դառնում է հակահեղափոխական։ Սա պատմական փորձով հաստատված քաղաքագիտական կանոն է։ Հայաստանը բացառություն չէ։
Երբ Հիտլերը նշանակվեց Գերմանիայի կանցլեր (վարչապետ), նա դեռ չուներ ամբողջական իշխանություն։ Նրան չէր պատկանում խորհրդարանը,
Երբ մարդը մշտապես գովազդում է իր նախկին աղքատ կյանքը և խոսում այն մասին, որ անգամ ուսման վարձ վճարելու հնարավորություն չի ունեցել, անմիջապես առաջանում են մի շարք հարցեր։ «Վեթինգային» բնույթի հարցեր։
Նախորդ տարվա ապրիլ–մայիսին տեղի ունեցած քաղաքական բուռն իրադարձություններից ու հեղափոխական զարգացումներից հետո հայտարարվեց, որ մենք արդեն ապրում ենք նոր Հայաստանում։
«Բարեփոխենք դատական իշխանությունը» կարգախոսի ներքո խնդիր է դրված ոչ թե դատական համակարգը դարձնել գործադիր իշխանության կցորդ (այն հիմա էլ այդպիսին է), այլ դատարանները վերածել սեփականության վերաբաշխման, տնտեսաքաղաքական գերմենաշնորհային դաշտի ձևավորման ու զանգվածային պատժիչ գործիքի։
Հայաստանում խոսվում է այն մասին, որ ունենք ժողովրդի օրենսդիր մարմին, ժողովրդի գործադիր մարմին, բայց չունենք ժողովրդի դատարան։ Դրանից հետո բխեցվում է, որ դատարաններն էլ պետք է դառնան ժողովրդինը։
Երբ խոսում են «անցումային արդարադատությունից», անմիջապես 2 հարց է առաջանում՝
Copyright © 2014 — ankakh.com. All Rights Reserved. Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է: