Հայերեն   English   Русский  
գրախոսություն
Ընթերցողի հետ հերթական հանդիպումն ունեցավ գրող, հրապարակախոս, «9-րդ հրաշալիք» շաբաթաթերթի գլխավոր խմբագիր, բազմաշնորհ Վաչագան Սարգսյանը՝ ընթերցողի սեղանին դնելով ավելի քան 40 տարում կյանքի տարբեր բնագավառների մասին գրած և մամուլում տպագրած ասույթների նոր ժողովածուն: Հեղինակի ասույթների առաջին գիրքը կոչվում էր «Ասույթներ համենայն դեպս»: Նրա ՎԱՍ կեղծանվան հետ կապված նոր ժողովածուն վերնագրվել է «Վասույթներ համենայն դեպս»:
Մարդիկ սովորաբար խուսափում են զրուցել անձնական կյանքի մանրամասների շուրջ: Լավագույն դեպքում դա անում են իրենց պահվածքն արդարացնելու, մեղավորներ գտնելու համար:
Որպես ընթերցող երբեք էլ անտարբեր չեմ եղել հուշագրությունների նկատմամբ: Հավաստում եմ նաև, որ թեպետ ժամանակին աշխատել եմ կուսակցական և խորհրդային մարմիններում, ամենևին էլ կարոտաբաղձությամբ չեմ տառապում:
Ամեն անգամ, երբ ձեռքս եմ առնում տնտեսական, հասարակական, կրթամշակութային վերլուծական «էկոնոմիկա» պարբերականի հերթական համարը, մի տեսակ կարոտս փարատող զգացողություն եմ ունենում: Եվ առաջինը, որ ուզում եմ կարդալ, «Խոսքը՝ խմբագրին» էջերն են, որտեղ գլխավոր խմբագիր Լուսյա Մեհրաբյանը հասարակական հնչեղության տարբեր թեմաներով իր խոհերն է շարադրում՝ մշտապես առանձնանալով իր ուրույն մտածելակերպով, կայուն դիրքորոշումով, լրագրողական հնարքների ուսանելի օգտագործմամբ, հայրենասիրության բաղադրատոմսերով, իր բնաշխարհի ...
Հովհաննես Շիրազի հայրենասիրական քնարերգությունը ժողովուրդ է դաստիարակել: Բնատուր ձիրքով ու հարուստ վաստակով նա 1930-80 ական թթ. հայ ժողովրդի հոգևոր կենսագիրներից մեկն էր` կամրջելով հայրենիքն ու սփյուռքը:
Իրական գիրքը ծնվում է երկունքի ցավով: Հրապարակի վրա գրքերը շատ են, մանավանդ մեր օրերում ով ինչ ուզում՝ գրում ու տպագրում է: Գրքերի տեսքով դարակներին են թառում անմշակ տետրակներ` զուրկ ժամանակի զգացողությունից և գեղարվեստական արժեքից: Հաճախ ընթերցողին մոլորեցնում են անգամ գրքերի տիտղոսաթերթերը:
Այսպես է վերնագրել իր «Դպրոցականի ուղեկիցը» (Եր., 2008) ժողովածուի հակիրճ, բայց խոսուն հրապարակումը գործընկերոջ մասին երջանկահիշատակ Ալբերտ Փարսադանյանը: Ներկայացվում է հանրապետության վաստակավոր լրագրողի, երևելի գրող-հրապարակախոսի, շիտակ մարդու, շուրջ 20 տարի երկրի հնագույն պարբերականի («Հայաստան») խմբագրի ստեղծագործական հունձքն ու վաստակը: 1980-ականներից սկսած՝ անձամբ ճանաչել եմ Տիգրան Նիկողոսյանին, ու ինձ համար առավել քան համոզիչ, սրտամոտ են նրա մասին նաև Աղվան Սուքիասյանի, Լյուդվիգ Կարապետյանի, ...
«Գրական թերթն» այս տարի հուլիսին հրապարակեց Հայաստանի գրողների միության և ՀՀ պաշտպանության նախարարության համատեղ մրցանակաբաշխության արդյունքները: Տարբեր անվանակարգերում լոռեցի երեք գրողների (Արա Նազարեթյան, Հովիկ Վարդումյան, Հրաչյա Մաթևոսյան – Հրաչօ) հետ հրապարակախոսության բնագավառում «Հայ զորական ուժի ժառանգորդը. Սեյրան Օհանյան» գրքի համար առաջին մրցանակի արժանացավ Ֆելիքս Բախչինյանը:
1921 թ. նոյեմբերի 6-ին Ալեքսանդր Մյասնիկյանը և Վրաստանի հեղկոմի նախագահ Բուդու Մդիվանին համաձայնագիր ստորագրեցին երկու երկրների սահմանների մասին, որով պատմական Հայաստանի մի շարք երկրամասեր մնում էին Խորհրդային Վրաստանի կազմում: Հարևան երկրին անցան նաև Լոռվա մեկ տասնյակի հասնող գյուղեր: Սակայն վրացիների հայկական տարածքների նկատմամբ նկրտումները դրանով չավարտվեցին, մանավանդ երբ Անդրֆեդերացիայի ղեկավար դարձավ քաղաքական ավանտյուրիստ Լավրենտի Բերիան:
Վերջերս Երևանում հանդիպեցի իմ վաղեմի բարեկամ, ՀՀ ԳԱԱ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի գիտաշխատող Սուրեն Հոբոսյանին և անակնկալ նվեր ստացա նրանից` շապիկին Վահագնի արձանի (Լոռու մարզ, գ. Վահագնի, քանդակագործ` Ղ. Չուբարյան, ճարտարապետ` Լ. Սադոյան) պատկերով մի գիրք: Զգալով հետաքրքրությունս` նա տեղեկացրեց, որ «Ավանդականը և արդիականը հայոց մշակույթում»հոդվածների ժողովածուն նվիրված է լոռեցի (գ. Վահագնի) ազգագրագետ Դերենիկ Վարդումյանի ծննդյան 90-ամյակին և ընդգրկում է այդ առթիվ 2013 թ դեկտեմբերին կայացած ...
Copyright © 2014 — ankakh.com. All Rights Reserved. Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է: