Հայերեն   English   Русский  
գրախոսություն
«Հեղինակ եմ 50-ից ավելի գիտական, մասնագիտական, ուսումնա-մեթոդական աշխատությունների, այդ թվում՝ 15 մենագրությունների,- գրում է ճարտարապետության դոկտոր, պրոֆեսոր, ՀՀ գիտության վաստակավոր գործիչ Գառնիկ Շախկյանն իր հերթական գրքի «Ինքս իմ մասին» բաժնում իրեն հատուկ համեստությամբ, առանց ինքնագովքի ու շպարի ներկայացնում իր ստեղծագործ ճանապարհի հակիրճ, բայց և խոսուն տարեգրությունը:
Ավելի շատ աթեիստ եմ, բայց այնպես չէ, որ Կտակարան չեմ կարդացել: Վերջերս էլ կարդացի Մաթևոս Ավետարանիչի հորդորը.«Նեղ դռնից ներս մտեք… Նեղ է այն դուռը ու նեղվածք է այն ճամփան, որ դեպի կյանք է տանում, և քչերն են, որ այն կգտնեն»:
Ընդունված կարգ է` տատը թոռան ծննդյան օրը սովորաբար նվեր է անում. մեկը փափուկ խաղալիք է գնում, մյուսը` քաղցրավենիք, երրորդը` նորաձև հագուստ… Իսկ եթե թոռը հեռու է՝ կարելի է անգամ բավարարվել հեռախոսազրույցով կամ էլեկտրոնային շնորհավորանքով:
Ճշմարտություն: Փորձված ճշմարտություն է, որ սովորական լուցկին միշտ տներում պակասում է: Պակասում էր խորհրդային տարիներին, երբ մեկ կոպեկ արժեր: Պակասում է հիմա, երբ մյուս ապրանքների նման զգալի թանկացել է:
Ընթերցողի հետ հերթական հանդիպումն ունեցավ գրող, հրապարակախոս, «9-րդ հրաշալիք» շաբաթաթերթի գլխավոր խմբագիր, բազմաշնորհ Վաչագան Սարգսյանը՝ ընթերցողի սեղանին դնելով ավելի քան 40 տարում կյանքի տարբեր բնագավառների մասին գրած և մամուլում տպագրած ասույթների նոր ժողովածուն: Հեղինակի ասույթների առաջին գիրքը կոչվում էր «Ասույթներ համենայն դեպս»: Նրա ՎԱՍ կեղծանվան հետ կապված նոր ժողովածուն վերնագրվել է «Վասույթներ համենայն դեպս»:
Մարդիկ սովորաբար խուսափում են զրուցել անձնական կյանքի մանրամասների շուրջ: Լավագույն դեպքում դա անում են իրենց պահվածքն արդարացնելու, մեղավորներ գտնելու համար:
Որպես ընթերցող երբեք էլ անտարբեր չեմ եղել հուշագրությունների նկատմամբ: Հավաստում եմ նաև, որ թեպետ ժամանակին աշխատել եմ կուսակցական և խորհրդային մարմիններում, ամենևին էլ կարոտաբաղձությամբ չեմ տառապում:
Ամեն անգամ, երբ ձեռքս եմ առնում տնտեսական, հասարակական, կրթամշակութային վերլուծական «էկոնոմիկա» պարբերականի հերթական համարը, մի տեսակ կարոտս փարատող զգացողություն եմ ունենում: Եվ առաջինը, որ ուզում եմ կարդալ, «Խոսքը՝ խմբագրին» էջերն են, որտեղ գլխավոր խմբագիր Լուսյա Մեհրաբյանը հասարակական հնչեղության տարբեր թեմաներով իր խոհերն է շարադրում՝ մշտապես առանձնանալով իր ուրույն մտածելակերպով, կայուն դիրքորոշումով, լրագրողական հնարքների ուսանելի օգտագործմամբ, հայրենասիրության բաղադրատոմսերով, իր բնաշխարհի ...
Հովհաննես Շիրազի հայրենասիրական քնարերգությունը ժողովուրդ է դաստիարակել: Բնատուր ձիրքով ու հարուստ վաստակով նա 1930-80 ական թթ. հայ ժողովրդի հոգևոր կենսագիրներից մեկն էր` կամրջելով հայրենիքն ու սփյուռքը:
Իրական գիրքը ծնվում է երկունքի ցավով: Հրապարակի վրա գրքերը շատ են, մանավանդ մեր օրերում ով ինչ ուզում՝ գրում ու տպագրում է: Գրքերի տեսքով դարակներին են թառում անմշակ տետրակներ` զուրկ ժամանակի զգացողությունից և գեղարվեստական արժեքից: Հաճախ ընթերցողին մոլորեցնում են անգամ գրքերի տիտղոսաթերթերը:
Copyright © 2014 — ankakh.com. All Rights Reserved. Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է: