Հայերեն   English   Русский  
Ստեփան Դանիելյան
ՔՊ-ի երեկվա համագումարը մեզ տարավ 2018-ի ապրիլ ամիսը։ Երկրում շատ բան է փոխվել, բայց ՔՊ-ն մնացել է 2018 թվականում։ Ինչպես հայտնի ֆիլմում, նրանց համար "օրը" չի փոխվում, ինչը սկսել է հարատև կռիվ հիշեցնել։
Ինձ մի կերպ ստիպեցի մի քանի բան կարդալ ՔՊ համագումարի նյութերից, որոնք ռազմաճակատից եկող հաղորդագրություններ էին հիշեցնում։ Վերնագրերից դատելով ծրագրային թեզերը հետևյալներն էին.
Իմքայլականները օրինագիծ են պատրաստել, որով քրեականացվելու է իշխանության ներկայացուցչին վիրավորելն ու նրա աշխատանքը խոչընդոտելը։
Դեմոկրատիան հայերենում սխալ կերպով է թարգմանվել - ժողովրդավարություն, ինչից կարելի է ենթադրել, որ ողջ ժողովրդի մեծամասնությունն է որոշում, թե ինչ որոշումներ է պետք է ընդունվի բոլորի համար։ Իրականում դեմոսը Հին Հունաստանում բոլորովին այլ իմաստ ուներ։
Իշխանությունը և կրիմինալը միշտ էլ որոշակի պայմանավորվալությունների դաշտում են գործում։ Դրանով կազմակերպված կրիմինալը
Կենտրոնական բանկերն ունեն կախվածություն և պարտավորություններ միջազգային ֆինանսական հաստատությունների առջև, առաջին հերթին Համաշխարհային Բանկի։ Դա ֆինանսական գլոբալիզացիայի հետևանքն է։
Դրա վառ օրինակն է թեկնածուներին տրվող քաղաքական հարցերը, օրինակ․
Ադրբեջանցիները Խոջալուի դեպքերը ցեղասպանություն որակելու գործում միշտ դեմ են առնում Ադրբեջանի այն ժամանակվա ղեկավար Մութալիբովի խոսքերին․
Ներազգային ատելությունը հերթական անգամ բորբոքվեց ու կարծես թե կան մարդիկ, որոնք հենց դրան էին սպասում։
Copyright © 2014 — ankakh.com. All Rights Reserved. Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է: